De Vedetten

Alle kranten stonden dit weekend vol van de topper tussen Anderlecht en Club Brugge, maar onbegrijpelijk genoeg stond er nergens iets vermeld van dé clash van het weekend: SC K2 tegen de Vedetten. Op deze kille zondagochtend mochten we ons richting Rumbeke begeven om daar ons beste kunnen te tonen tegen de fiere leider in het klassement, die de voorbije speeldag toch een steekje had laten vallen. Door deze nederlaag konden we vandaag mits winst op vier punten van de eerste plaats komen. Met nog een heel aantal wedstrijden te gaan zou de titel dus nog altijd mogelijk moeten zijn.

Aan frisse spelers hadden we dit weekend alleszins al geen gebrek. Iedereen was erop gebrand om de drie punten mee naar Wingene te brengen. Zelfs een beke vol met rum had ons niet uit onze concentratie kunnen brengen. Desondanks de grote belangen bleef trainer Miel ook de disciplinaire grens doortrekken door keeper Bousson op de bank te laten na zijn afwezigheid van vorige week. Robin werd daarom in het doel geposteerd, met voor hem het stilaan geroutineerde trio Sem, Simon en Pieter in de verdediging. Op het middenveld mocht Nick op links het lijntje afdweilen. Centraal moesten Niels en Miel voor de nodige creativiteit zorgen, en op rechts mocht Davy zich uitleven. Vooraan was het aan Jens, Dieter en Siel om de nodige druk op de verdediging van SC K2 te leggen.

Ook op het plein van SC K2, dat in de omgeving van het prachtige Sterrebos ligt, was het gras wit gerijmd door de vorst die de voorbije nacht geheerst had. Dat, in combinatie met een zompige ondergrond, maakte het moeilijk om de bal vlot over de grond te laten gaan. Laat dit nu net een punt zijn waar we vrijdagavond nog zo vlijtig op getraind hadden, met ondermeer oefeningen waarin zaken zoals de in-een-vierkant-staan-en-dan-de-bal-diagonaal-afleggen-combinatie en de strategisch-geposteerde-spits-die-inloopt-en-dan-de-bal-naar-de-overkant-schopt-pass uitgelegd werden. Bij aanvang van de training leken zelfs de breipatronen van ons moeder nog simpeler, maar na verloop van tijd kwam er toch enige duidelijkheid. Helaas zou het dus moeilijk worden om ons tica-taca voetbal tentoon te spreiden op dit plein, en zou het dus zoals elke week opnieuw bikkelen worden.
De wedstrijd was nog niet helemaal in gang gefloten of Robin mocht zich al een eerste keer omdraaien. Na een actie op rechts waarop Robin in eerste instantie een knappe redding uit zijn mouwen had geschud, stond Sem plots alleen tegen twee man, wat hij dus niet kon beredderen. Een speler van SC K2 zette de bal voor, waarop zijn medespeler de bal maar in te koppen had. Zo keken we dus al vlug tegen een achterstand aan, maar we lieten dit niet aan onze (letterlijk) kouwe kleren komen. We mochten voor de tweede keer in evenveel minuten opzetten, maar namen nu bij onze tweede kans wel meteen het heft in handen. De bal werd goed rondgespeeld en SC K2 kon nu enkel nog antwoorden door af en toe een snedige loopactie of een verre inworp of corner. De gelijkmaker van onzentwege bleef dan ook niet lang uit en kwam er via Dieter, wiens doelpunt dit keer gelukkig niet werd afgekeurd. Na deze gelijkmaker gingen we door op ons elan en hadden we het meeste balbezit in deze overigens behoorlijk viriele wedstrijd. Zoals zo vaak kregen we dan toch plots opnieuw het deksel tegen de neus. Vicky, een speler van SC K2 (die trouwens niets meeheeft van Vicky de Viking wegens te bleiterig), had de bal eerst tegen de deklat gepoeierd, waarna een een medemaat de bal in de kluts toch in het doel kon doen verdwijnen. Voor de tweede keer in deze wedstrijd waren we weer op achtervolgen aangewezen.

Na het fluitsignaal konden we ons een tiental minuutjes bezinnen, en kwamen er enkele verse krachten op het intussen gedeeltelijk ontdooide veld. Bram kwam in de plaats van Nick; Wies verving de geblesseerde Dieter, en Jonas nam de plaats in van Davy. Opnieuw was het leeuwendeel van het balbezit voor ons in de beginfase van de tweede helft. We bleven geduldig naar voren toe voetballen, wat zich af en toe ook uitte in enkele standjes die heter waren dan er in de gemiddelde Vlaamse slaapkamer te zien zijn. SC K2 werd dan ook zenuwachtiger met de minuut, want een doelpunt van ons hing als het zwaard van Damocles in de lucht. Zenuwachtigheid resulteert zich dikwijls in frustratie, en de gele kaarten werden dan ook vlotjes tevoorschijn getoverd door de consequent fluitende scheidsrechter. Het spel lag echter nooit onnodig lang stil, wat ons de mogelijkheid gaf om uiteindelijk toe te slaan. Man in vorm Jonas werd vanuit het middenveld het laantje in gestuurd en hij bekroonde zijn loopactie met een snedige voorzet die door Jens voorbij de sterke keeper van de tegenpartij binnengelopen werd.
Door dit tegendoelpunt was de sterke organisatie van SC K2 wat zoek geraakt en begonnen wij meer en meer te geloven in de driepunter. De linksvoor van SC K2 hielp ons nog een handje door Wies te torpederen met een vliegende tackle waar menig kickbokser nog jaloers zou op zijn. De onfortuinlijke wies moest pijnen doorstaan als moest hij een kind baren, er de rode kaart werd dan ook meer dan terecht getrokken. De speler van SC K2 was nu helemaal niet meer te bedaren, en bij ieder scheldwoord naar de scheidsrechter toe steeg dan ook het aantal schorsingsdagen. In beide kampen werden nog wat verwijten heen en weer geslingerd, en gelukkig was er ook nog Sam Debaene om de kranige opa van de gebroeders De Koning tegen te houden. Ons hoofd stond echter niet lang in discussieermodus, want we wilden dan ook voortmaken om de overwinning binnen te slepen.

Enkele minuten later kreeg niemand minder dan Jens Deboodt de bal in zijn voeten. Helderziend ben ik niet, maar ik probeer toch eens weer te geven wat er op dat moment door zijn hoofd moet gegaan zijn: “Ow shit, ik heb hier de bal bij een twee twee gelijkstand. Beter dat ik nu nog een goaltje pot. Eum, hoe geraak ik hier het best aan dat doel? Even de keeper omspelen. Ziezo. Oeps, nu zou ik hem eigenlijk wel met links kunnen binnentrappen. Ach waarom ga ik niet nog eerst even een mannetje over, kwestie van de spanning er wat in te houden. Voila, het mannetje is voorbij. Ojee, nu is die keeper daar terug. Beter toch nog vlug een schijnbewegingetje doen en dan trappen. Yes, goal goal goal! Oneeee, iedereen stormt hier op mij af!”.
De 2-3 was eindelijk een feit, en hoe! De ontlading op het plein was niet te beschrijven. Terwijl de spelers van SC K2 er beteuterd bijstonden weergalmden de oerkreten die het gevolg waren van wel honderd liter adrenaline tegen de muren van de sporthal in Rumbeke. Niemand die nu nog koud kon hebben, want Jens had iedereen verwarmd met zijn fenomenale (doch risicovolle) actie. Toch mocht de concentratie nog niet verdwijnen, want de wedstrijd moest nog uitgespeeld worden. Gelukkig werd ons dat iets makkelijker gemaakt door een tweede rode kaart voor SC K2. Het uitspelen van de match was echter geen sinecure, want bij een vrij onschuldig balletje werd Robin nog gevloerd door een verraderlijke ijsplek. De bal belandde zo in de voeten van Vicky, wiens pegel door de knie van een verdediger onschadelijk werd gemaakt. We hielden met z’n allen nog ons hart vast bij deze actie, maar gelukkig was dit het laatste wapenfeit van SC K2.

Iedereen was dan ook opgelucht toen het eindsignaal weerklonk, en het zo een zekerheid was dat we op vier punten van de leider kwamen. Na deze viriele wedstrijd toonde SC K2 zich ook nog een sportieve verliezer, en kwam de speler die rood had gepakt na de tackle op Wies zich hiervoor uitgebreid excuseren. Dit verdient zeker een vermelding in het verslag en kan alleen maar als voorbeeld voor iedere speler gesteld worden! Verder wil ik ook nog graag vermelden dat de gemeente Rumbeke de “Sterre” uit de naam van het “Sterrebos” zal halen. Want de echte sterren, die zitten immers in Wingene! Tot volgende week!

Na een goeie maand windstilte in de C-reeks van het Roeselaars Liefhebbersverbond, was het vandaag weer vroeg opstaan geblazen voor de eerste match van het nieuwe jaar tegen AC ‘t Rozeke. Normaal gezien mochten wij zelf gastheer spelen voor de mannen van ‘t Rozeke, maar omdat men bij de Wingense sportdienst blijkbaar nog in de winterslaap vertoeft en er zo onduidelijkheid was of het spel al dan niet mocht bespeeld worden, moesten we op zoek naar een noodoplossing om de match toch te kunnen laten doorgaan. Gelukkig konden we rekenen op de sportiviteit van AC ‘t Rozeke, dat met plezier hun velden ter beschikking stelde op deze grimmige januaridag.

Bij de start van een nieuw jaar zijn er natuurlijk altijd leuke avondactiviteiten in overvloed, wat het opstaan er niet simpeler op maakte. Slachtoffer van dienst was vandaag Niels Bousson, die met geen stokken uit zijn bed te krijgen was. Zelfs de harde hand van moeder Nancy mocht niet baten. Gelukkig waren er verder wel nog genoeg wakkere spelers die de verplaatsing naar Koolskamp konden maken. Omdat Bous er niet was, nam Jens graag de taak als keeper over. In de verdediging startten Pieter, Simon en Sem. Op het middenveld mochten Bram, Davy, Lambert en Nick het mooie weer maken, en in de aanval vatten Robin, Wies en Siel post om de nodige goaltjes binnen te prikken.

De wedstrijd werd op gang gefloten en De Vedetten namen nog eens zoals vanouds de tegenstander meteen bij de keel. Het eerste kwartier hadden we een geschat balbezit van 80 %, wat ook al snel in enkele kansen uitte. Zo pareerde de keeper van ‘t Rozeke een knap schot en kon ook Thomas de bal niet voorbij deze eerste koppen. Maar niet getreurd, want de goeie combinaties bleven zich opstapelen. Op een gegeven ogenblik zag Wies de keeper van ‘t Rozeke een eind uit zijn goal staan, en probeerde hij het vanop een grote afstand. Wies, en bij uitbreiding de ganse ploeg, zagen de bal al in het doel verdwijnen, maar helaas staat de goal op de Koolskampse velden waarschijnlijk niet helemaal waterpas en belandde de bal pardoes op de deklat. Mocht deze bal in doel verdwenen zijn, mocht dit doelpunt gerust genomineerd worden voor de Puskas-award voor mooiste doelpunt van het jaar. De Rooneys en Messi’s van deze wereld konder er nog een puntje aan zuigen. Na een twintigtal minuten kon het dus zo al twee nul gestaan hebben, maar het lot was ons momenteel nog niet gunstig. Tijdens het verdere verloop van de eerste helft bleven we baas, zonder echter nog veel aan te dringen. Zo gingen we met een bRRRilscore de rust in.

Bij het begin van de tweede helft kwamen Miel en Dieter het veld op in de plaats van Bram en Siel. Na een tiental minuten in de tweede helft eiste het overtollige wintervet, de instuifvermoeidheid en de tanende conditie bij Nick zijn tol en kwam Jonas hem vervangen. Een gouden wissel bleek achteraf, want amper warmgelopen kon Jonas de bal al in de rebound in doel werken na een eerdere knappe actie die afgeweerd werd door de keeper. De één nul was eindelijk een feit. Een mens zou dan denken dat de goaltjesmotor eindelijk aangeslagen was, maar dat was buiten de scheids gerekend. Deze haalde het tempo volledig uit de match door voor het kleinste akkefietje te fluiten. Dit gaf ‘t Rozeke de kans om opnieuw wat beter in de wedstrijd te komen. De enige die het dus een beetje warm kon krijgen van ons spel was Jens, die nu zijn eerste schuchtere ballen van de match moest pakken. Toch was daar dan plots toch van onzentwege de twee nul via Dieter, die knap voor zijn man was gekomen en de bal genadeloos in het doel schoot. Dieter was zijn doelpunt al uitgebreid aan het vieren, maar dit was echter buiten de scheidsrechter gerekend die de goal onterecht afkeurde wegens buitenspel. Om Dieter een plezier te doen vermeld ik dus nog eens nadrukkelijk dat een goal die gemaakt wordt door iemand die van achter zijn man komt bij het vertrekken van de bal NIET buitenspel staat. Dieter mag dan ook terecht trots zijn dat hij aan de leiding staat in het topschuttersklassement … van afgekeurde doelpunten.

Het bleef dus bij één nul, al was de gelijkmaker nog bijna een feit nadat een vrije trap van ‘t Rozeke net over zoefde.
Gelukkig veranderde de stand toch niet meer, en hadden we zo onze eerste Daum-score van het jaar te pakken. Op de andere velden was er nog het verlies van SC K2 op te merken, waardoor we volgende week mits winst op vier punten van de leider kunnen komen. Zo zie je maar dat de eerste plaats die lange tijd oninneembaar leek plots toch dichterbij kan zijn dan je zou denken. Natuurlijk zullen er geen cadeaus uitgedeeld worden, en moeten we ons dus vooral focussen op onszelf en op de match van volgende week tegen de leider. Verder opnieuw vielen Dank voor de supporters die ook in 2012 weer trouw op post waren!

Na onze nederlaag van twee weken geleden hadden we vandaag iets recht te zetten tegen Cera, dat tot nu toe al 17 punten sprokkelde en bij een overwinning over ons kon wippen. Dit moesten we ten alle koste vermijden, en een voltallige ploeg minus Dieter verzamelde zich dan ook om deze wedstrijd aan te vatten. Het zou dus opnieuw geen gemakkelijke opdracht worden om deze wedstrijd tot een goed einde te brengen, temeer omdat het kerkplein van Wingene gisteren weer het decor was voor de jaarlijkse kerstmarkt, waar we met de Vedetten een kraampje hadden (dat trouwens zo goed als uitverkocht was – waarvoor dank). Dieter had een groot aandeel in het feit dat we bijna uitverkocht waren, en de aandachtige lezer kan dus al raden waarom hij niet aanwezig was.

15 kleine winterpietjes betraden aldus de Cera-arena om de wedstrijd aan te vatten. Onder het toeziend oog van de alweer behoorlijk talrijk opgekomen supporters (met onze nieuwste aanwinst in de harde kern Sam Debaene) floot de scheidsrechter de wedstrijd in gang. Na een korte studieronde waarin de Vedetten het overwicht hadden kwam Laurent aan de bal, die een prachtige cross richting Wies uit zijn voet toverde. Na aan mooie balaanname besloot Wies knap voorbij de keeper en stond het zo één – nul voor de Vedetten. We vermoeden echter wel wat partijdigheid van de keeper van Cera, want hij leek verdacht veel op onze Wingense keurslager Eddy Perdu, die nota bene de oom van Wies is. Cera is trouwens een ploeg die vol karikaturen zit; getuige hiervan de nummers 7 en 8 die constant liepen te mekkeren over het kleinste grassprietje dat verkeerd stond en daarom vanaf nu Kwak en Boemel zullen worden genoemd. De twee werkten ook op de zenuwen van onze harde kern, die dan ook de ene oneliner na de andere op hen afvuurden.

De wedstrijd bleef ondertussen in handen van de Vedetten, die duidelijk veel beter voor de dag kwamen dan vorige week. Misschien had dit ook wel iets te maken met de wederoptredende Thomas, die een aantal minuten voor de rust met een knap schot de bal voorbij Eddy werkte. Perdu’tje wist meteen welk vlees hij in de kuip had. Deze geruststellende tweede goal wakkerde de frustraties van Cera, en in het bijzonder Kwak en Boemel, nog meer aan. Gelukkig werd de eerste helft vlug afgefloten en konden de gemoederen wat bedaren.

De rustpauze bracht echter niet veel zoden aan de dijk en zo zwelde de extra-sportieve spanning alsmaar aan. De gevaarlijke cocktail van eigen onkunde, nakend verlies en supporters die er zin in hadden maakten van Kwak en Boemel tijdbommen die op het punt stonden te ontploffen. Zo strooiden ze kwistig venijnige trappen in het rond en begonnen ze zelfs hun eigen ploegmakkers op de zenuwen te werken. Nummer 8 kon zich anders wel erg empathisch opstellen toen hij zich inleefde bij de pijn die Wies voelde. Zijn grijze massa, die nauwelijks groter kan zijn dan een pindanoot, sloeg pas echt op hol toen hij ook nog eens de harde kern kwam groeten en een welgemeende “moek ne kji ip uj mulle slaan misschien?” produceerde. Een fatale error was op komst en hij liep dan ook bijna van het plein, tot een oudere speler van Cera hem terug op zijn plaats zette. Vooroordelen zijn natuurlijk nooit op zijn plaats, maar ondergetekende vermoed dat hij al meer stuf door zijn strot had gejaagd dan er kalk op heel het Cera-terrein ligt.

Nu, genoeg over nummer acht, want ondertussen zijn er al meer woorden aan hem verspild dan er hersencellen in zijn hoofd zitten. Terug over naar het sportieve, waar nog een paar goeie loopacties van Siel te bespeuren vielen. Hij was natuurlijk sneller dan ooit, want omdat hij enkele uren tevoor nog op vakkundige wijze zijn maaginhoud had geloosd was hij natuurlijk vederlicht en dus ook een fractie van een seconde sneller. De inzet werd beloond en zo kon onze Siel Bobijn ook zijn goal meepikken na mistasten van Perdu. Een tiental minuten voor het einde toonde ook Thomas nog eens zijn kunsten en schoot hij een bal vlotjes richting de winkelhaak. Het kon Perdu ondertussen worst wezen, en zo ging de bal droogjes binnen.

Thomas legde zo ook de eindstand van deze tumultueuze wedstrijd vast, waardoor we nu opnieuw wat steviger op de derde plaats staan. Helaas wist SV Werken vandaag ook te winnen van de Turbo’s, waardoor we niet konden opschuiven in het klassement. De offday van twee weken geleden is nu echter helemaal doorgespoeld, en met nog één wedstrijd te spelen voor de wintermercato tegen de Turbo’s zien de vooruitzichten er alweer wat rooskleuriger uit.

Dat de vedetten een bende sociaal geëngageerde jongeren zijn die maar al te graag de lokale economie steunen door hun geld om te zetten in geestesrijke dranken of andere plezante activiteiten is al langer geweten. Gisteren viel ons de eting van onze in Wingene wereldberoemde medetopsporter en tevens supporter van het eerste uur Martijn Debaene te beurt. Dat het een feestje was staat vast, maar helaas vallen dergelijke feestjes meestal moeilijk te rijmen met de wedstrijd die de dag (of enkele uren) erna volgt. Dit liet zich al meteen opmerken door enkele afwezigen die nog met dans- of andere krampen in hun warme nest lagen. Toch lieten we dit niet meteen aan ons hart komen, want de wedstrijd van vandaag was er eentje tegen het Bourgondisch Kruis, dat laatste in de stand stond.

De wedstrijd kon van start gaan met de wederoptredende Thomas in het doel en Bous ditmaal als centrale middenvelder. Ook enkele kijklustigen waarmee we enkele uren tevoor nog op de dansvloer stonden en de wind waren van de partij.
De partij ging slapjes van start met statisch voetbal, slordige passes en verkeerde balaannames bij de vleet. Het wedstrijdbegin was dan ook het aanzien niet waard. Na een kwartiertje dan toch enkele voorzichtige prikjes van onzentwege, die helaas voor Jens niet verzilverd konden worden. Voor Jens stonden er nochtans grote belangen op het spel, want indien hij vier doelpunten scoorde mocht hij eens Jade’s sappige tonglapje met het zijne één laten worden. Dit was de deal die hij gisteren met Jade had kunnen afsluiten, wellicht al in de vroege uurtjes.

Het spel kabbelde voort tot plots een speler van ‘t Kruis van buiten de zestien een schot loste, dat op de koop toe ook nog eens door de wind in het doel gedreven werd. Dit scenario stond duidelijk niet in ons draaiboek en de onderschatting werd zo op een lullige manier afgestraft. Enkele minuten later werd de eerste helft afgefloten bij een één nul achterstand. De wanhoop was echter nog niet nabij, want we hadden immers al voor hetere vuren gestaan. Onze groepsgeest maande ons aan om er weer vol voor te gaan en de moed niet te verliezen.

Bij aanvang van de tweede helft werden enkele wissels doorgevoerd met het oog om de tegenstander bij de keel te grijpen. Ons spel werd er echter niet veel beter op, en het werd met de minuut duidelijker dat dit een collectieve offday zou worden, tegen een ploeg die – met alle respect – toch wat minder voetballend vermogen in hun rangen heeft dan wij. De schaarse ballen die dan toch eens voorbij de verdediging van ‘t Kruis raakten werden steevast opgevist door de attent keepende doelwachter. We konden geen voet aan grond krijgen en hadden alsmaar minder een goed oog in een positieve afloop van deze wedstrijd. Wie ook nog geen goed oog aan deze wedstrijd overhoudt, is ondergetekende; bij wie het licht voor de tweede keer in enkele uren tijd uitging toen hij een bal vol op het oog kreeg.
De spelers, supporters en vooral de ref sleepten zich naar het einde van de wedstrijd. De nieuwe schoenen van Jens bleken vooralsnog nog geen goudklompjes, en zo werd de wedstrijd met een 1 – 0 nederlaag afgefloten. Het was een teleurstellende match die ons terug met beide voeten op de grond moet brengen en ons moet doen inzien dat we voor elke tegenstander beducht moeten zijn. Bij deze is ook de heenronde voorbij, en mogen we ons na een weekje rust terug opmaken voor de terugronde, waarin we zeker beter moeten kunnen doen dan de achttien op dertig die we tot nu toe al haalden.

Op deze kille zondagochtend stond er alweer een belangrijke match tegen ‘t Dorp op de agenda. In het klassement konden we mits verlies van SV Werken alleen tweede worden. Stiekem supporterden we toch voor winst van SV Werken, want zij moesten immers aantreden tegen koploper SC K2. De leider in het klassement moet nog enkele puntjes laten liggen voor ze terug in het vizier komen, maar om in dat vizier te komen moeten ook wij zelf natuurlijk winnen, wat geen sinecure beloofde te worden na de zware nacht op Moeder Gezelle / dE Mutse. Onze opdracht was dus om niet de mist in te gaan tegen deze sterke middenmoter. Figuurlijk dan, want letterlijk konden we natuurlijk niet anders met dit weer.

De wedstrijd begon met Davy in het doel in de plaats van Bous, die zich om de één of andere duistere reden niet zo lekker voelde. Achteraan vatten Pieter, Simon en Fréderic post. Het middenveld werd gevormd door Dieter op links; Niels en Laurent centraal en Nick op rechts. Vooraan moesten Wies, Siel en Robin voor de nodige doelpunten zorgen. Aanvaller Wies kweet zich na enkele minuten al prima van zijn taak door een knap vrijgespeelde bal enig mooi over de keeper van ‘t Dorp te plaatsen. Onze vreugde was echter van korte duur. Bij een terugspeelbal naar onze keeper Davy, wilde deze laatste de bal opnieuw naar de flanken spelen. Dat was echter buiten Fréderic gerekend, die eerder een onorthodox één-tweetje verkoos en zo de bal in eigen doel deed belanden. Meteen het eerste doelpunt van Fréderic, die nu een doelpuntensaldo van min één heeft. Het tegendoelpunt zette een beetje en domper op de vroege vreugde en het spel kabbelde wat voort. De voorlinie kon zelden in stelling worden gebracht en het bleef dan ook voornamelijk bij wat heen en weer gepass op het middenveld.

Zo gingen we rusten met een gelijke stand. Onder het oog van onze supporters, waaronder de ouders Deboodt en grootva De Koning, konden we de tweede helft aanvatten. Niet lang na het fluitsignaal werd aan ‘t Dorp een vrije trap toegekend. Ieder pakte zijn mannetje, maar dat bleek helaas tevergeefs en de bal verdween toch in het doel. Voor de zoveelste keer kwamen we weer op achterstand, maar wie ons een beetje kent weet dat we het kopje niet vlug laten hangen. We voelden dat de spelers van ‘t Dorp er een beetje door zaten, en maakten van de gelegenheid gebruik om er de pees op te leggen. In tegenstelling tot de eerste helft konden we nu wel geregeld de achterste lijn bereiken, wat in enkele kansjes resulteerde met ondermeer eentje voor Nick. Na een tiental minuten werd laatstgenoemde vervangen door Bram, die quasi bij zijn eerste balcontact al meteen scoorde. Een gouden wissel dus, en een pluim voor de trainersstaf!

De gelijkmaker was een feit, en we konden op zoek gaan naar het winnende doelpunt. We bleven de druk aanhouden, en ‘t Dorp kon nog maar zelden onze helft bereiken. We konden ons kat-en muisspelletje blijven aanhouden, en scoorden dan ook algauw ons derde doelpunt via Wies. De thuisploeg werd daarop behoorlijk gefrustreerd, en deelde gretig venijnige tackles en trapjes uit. Als voetbal een kaartspel was, dan was schoppen vandaag zeker troef! Gelukkig liet de scheidsrechter dit niet onbetuigd en beloonde hij het spel van ‘t Dorp met enkele gele kaarten. De frustratie kwam duidelijk in de plaats van de concentratie bij ‘t Dorp, waardoor wij op een counter konden profiteren door met drie tegen drie uit te breken. Een knappe bal middendoor werd door de onzelfzuchtige Jens mooi lateraal naar Robin gepasst die maar binnen te leggen had. 4-2 voor de Vedetten en boeken toe.

De thuisploeg was echter helemaal niet opgezet en claimde buitenspel bij de pass naar Jens. De scheids wilde echter niet van zijn standpunt wijken en deelde bij het protest gele kaarten uit als waren het gecrashte Dexia-aandelen. Het hek was helemaal van de dam. Ook Pieter droeg nog zijn steentje bij in het aansmeren van kaarten. Na een stevige actie met Jimmy B-look-alike John van ‘t Dorp, wilde hij nog even socializen met de spits van ‘t Dorp. De lieve woordjes van Pieter stonden hem echter niet zo aan, waarop hij enkele minuten later tegen rood aankeek na een smerige revanche.

Tegen tien man was het niet meer zo moeilijk om de druk aan te houden. Wies dikte dan ook zijn doelpuntentotaal aan en maakte zijn derde van de ochtend. Zijn hattrick werd gevierd met het uittrekken van zijn shirt. Om niet af te steken tegen alle gele kaarten van ‘t Dorp riepen we dan ook maar om een gele kaart voor Wies, die hij dan ook kreeg. Van je vrienden moet je het hebben zegt men dan.

De wedstrijd eindigde zo op 5-2. Na de match hoorden we nog dat SV Werken verloren had, waardoor we alleen tweede worden, maar ook geen stap dichter komen bij SC K2. Volgende week spelen we nog eens thuis tegen de laatste in de stand, het Bourgondisch Kruis, dat vandaag zijn eerste wedstrijd gewonnen heeft. Iedereen welkom om 9.30 in het Sportpark van Wingene!

Op deze mooie november(voormid)dag moesten we het opnemen tegen FC Groen-Wit, dat net zoals ons goed meedraait in het midden van het klassement. Deze match zou een echte 6-puntenmatch worden. Bij winst konden we zelf een mooie zaak doen in het klassement; bij verlies zou Groen-Wit over ons wippen en zouden wij zo onze sterke prestaties van de voorbije weken teniet gedaan zien, wat natuurlijk jammer zou zijn.

Onze kleine rekensom leerde ons dus dat het menens zou worden in Menen. Ruim op tijd arriveerden we in de grensstad, waarvan de inwoners door Davy steevast als ‘Noord-Frans gespuis’ werden getypeerd. De Eco-Matic van Sem kwam iets later toe, omdat zijn lieftallige broer iets te lang plaatjes had opgelegd in JH dE Mutse. Dit deerde Miel echter niet en zo konden we de wedstrijd aanvatten met 15 spelers. Fréderic deed de trainersband aan en werd daarin bijgestaan door Davy, die helaas geblesseerd vanop de zijlijn moest toekijken. Op deze verre verplaatsing waren er warempel zelfs supporters meegekomen, waaronder ook vader Deboodt, die tijdens de match nog grote ogen zou trekken.

De wedstrijd ging rommelig van start op het zompige plein, dat nog moest bekomen van de kille nacht. Slordige passes gingen over en weer, wat resulteerde in veel middenveldspel. Na het eerste kwartier kwamen dan toch enkele voorzichtige prikjes van Groen-Wit, dat zichzelf “rood” noemde. De nummer twaalf van Groen-Wit dook voortdurend mooi in de ruimte die ontstond tussen Sem en Laurent. Na een twintigtal minuten volgde dan ook een eerste doelpunt van de tegenstander, die de bal knap over Bous in het doel deed verdwijnen.

De Vedetten leken wakker geschoten en reageerden op gelijke wijze met een bal tegen de paal. Niet veel later eiste het doelhout weer de hoofdrol op. Een speler van Groen-Wit kwam voor Bous en schoot. Bous stond echter frisser dan ooit te keepen en pareerde de bal via de deklat terug het spel in. Op de bank zaten we al met dichtgeknepen billen van spanning. Ons spel werd ondertussen gaandeweg wat beter, en op een gegeven ogenblik kwam Jens alleen voor de keeper. In ware Suarez-stijl kapte Jens de keeper uit en kon hij met links binnentrappen. Dolle vreugde en enkele gebroken trommelvliezen op de bank.

De bordjes stonden gelijk en alles was te herdoen. Davy maande de ploeg aan om de druk aan te houden, wat resulteerde in nog enkele (open) kansen voor ondermeer Niels, Dieter en Laurent. Het was echter Jens die de score nog wat verder uitdiepte met zijn tweede pot van de ochtend. De potige verdedigers van Groen-Wit hadden geen verhaal tegen de veel snellere Jens die van elke spies ruimte gebruik maakte om zich erdoor te wurmen. De onmacht van de verdediging van Groen-Wit uitte zich dan ook in enkele stevige tackles die terecht met geel bestraft werden. Zo gingen we toch met een voorsprong rusten.

Na de rust voornamelijk opnieuw middenveldspel, met enkele goede doorsteekpasses door onze middenvelders naar voor toe. De keeper van Groen-Wit stond echter attent te keepen en was telkenmale een tikkeltje vroeger op de bal dan onze aanvallers. Na tien minuten in de tweede helft kwamen vier frisse wisselspelers het strijdtoneel op. VDP en Siel lieten zich meteen opmerken met enkele knappe rushes, die helaas niet bekroond werden met een doelpunt. Op enkele tegenprikken van de tegenstander was het nog bibberen voor een tegendoelpunt, maar gelukkig stond men achteraan solide te verdedigen onder leiding van kapitein Simon.

Tien minuten voor tijd bracht Jens (weeral hij!) dan toch de verlossing door de drie-één op aangeven van Siel binnen te tikken. Groen-Wit leek door te hebben dat het voor hen een verloren zaak was, en zo kon Jens met zijn vierde de 4-1 eindstand vastleggen. Moet vader Deboodt trots geweest zijn op zijn zoon! De wedstrijd werd zo afgefloten en ei zo na maande ik Jens nog aan om vlug naar de kleedkamers te gaan. Tijdens de wedstrijd stonden immers twee politieagenten toe te kijken en ik vreesde er even voor dat ze onze (goaltjes)dief zouden inrekenen. Gelukkig waren het nog schappelijke mannen en hadden ook zij gezien dat deze overwinning zeker niet gestolen was.

Deze knappe overwinning zorgt ervoor dat we naar de derde plaats oprukken in het klassement. Volgende week staat alweer een moeilijke en belangrijke match tegen ‘t Dorp op de agenda. Het wordt koffiedikkijken om een pronostiek te maken, want alles zal afhangen van de vorm van de dag (na die zware nacht van je-weet-wel)…

Tot volgende week!

Vandaag stond het tweede duel tegen de Turbo’s op til, dit in de poulefases van de beker. De trainer moest voor aanvang van de wedstrijd wat aan de ploeg sleutelen, want vandaag konden we slechts beroep doen op 12 spelers. Enkele spelers konden niet aanwezig zijn, terwijl anderen dan weer te kampen hebben met blessures. Even vreesden we er even voor dat we maar met elf zouden zijn, maar toen we zagen dat het Dieter was die nog ontbrak waren we al wat geruster. We zouden hem wel ergens aantreffen. Nadat we Dieter uit zijn bed gelicht hadden, vertrokken we met enkele auto’s (waaronder de supportersbus Audi 80 van Hanne) richting Ardooie.
Door de afwezigheid van enkele spelers zag ook de formatie op het veld er ietwat anders uit. Zo startte Davy in het doel, en speelde Miel opnieuw op het middenveld. Bij de Turbo’s viel er ook een grote afwezige te noteren ten opzichte van de eerste wedstrijd. Groot in de figuurlijke betekenis van het woord natuurlijk, want het was immers de nogal kort afgezaagde speler die ontbrak.
De wedstrijd werd op gang gefloten, en in tegenstelling tot de vorige wedstrijden was de druk naar voor toe iets minder. (De spelers zijn het bandwerk in de verslagen waarschijnlijk beu.) De wedstrijd verliep min of meer gelijkopgaand tot plots Bram de bal in zijn voeten kreeg. Hij zag zijn kans schoon om uit te halen, waarop zijn bal de voet van een tegenstander raakte die zo de bal ongelukkig in eigen doel deed verdwijnen omdat de keeper op het verkeerde spoor was gezet. Één nul voor de Vedetten.
De twintig minuten daarna waren echter niet om over naar huis te schrijven. We stapelden de slordige passes bijeen, en geen enkele bal geraakte nog tot bij de voorlinie. De Turbo’s konden van ons schamele spel profiteren en prikten er zo voor de rust nog drie binnen. Enkele tegengoals waren te wijten aan miscommunicatie in de verdediging en het dient ook gezegd dat de 1-3 mooi afgewerkt werd door de speler van de Turbo’s met een mooi gekruist schot. Gelukkig floot de scheids de eerste helft vlug af, die er eentje was om snel te vergeten.
De start van de tweede helft ging gepaard met enkele wissels op het veld. Omdat we duidelijk een mannetje tekort hadden op het middenveld, wisselde Davy zijn keeperkleren met Nick. Ook Siel had zijn kleren van vrijdag gewisseld voor een voetbaltenue en maakte zijn entré op het veld. Ondertussen belde ook de verantwoordelijke van de Cera-terreinen vlug naar stedenbouw om een bouwvergunning voor een tribune aan te vragen, want ons supportersaantal was in de rust astronomisch groot geworden. Het geroep en geschreeuw van de supporters stak ons duidelijk een hart onder de riem, en het spel was veel beter. De bal ging nu veel vlotter rond. Het was nu enkel nog zoeken naar de juiste opening. Ongeveer de voltallige ploeg van de Turbo’s kroop achter de bal, maar het kon uiteindelijk toch niet baten want Miel vond toch een gaatje in het benenbos.
De aansluitingtreffer was een feit, alsook het gat in de geluidsmuur (met dank aan de supporters). We voelden dat er meer in zat, en bleven de druk aanhouden. De Turbo’s konden daar weinig tegenoverstellen, met slechts enkele plukballetjes voor Nick. Na enkele discutabele fases, met ondermeer een ontzegde penalty na een handsbal in de 16, slaagde Jens erin om de gelijkmaker tegen de netten te duwen. De supporters waren uitzinnig van vreugde en schreeuwden om een winning goal, die er helaas niet meer kwam. Het was dan ook moeilijk om de muur van de Turbo’s te slopen. Zelfs Lionel Messi zou er wellicht moeite mee gehad hebben. Of misschien ook niet.
De wedstrijd eindigde zo op een 3-3 gelijkspel, wat volstond om door te gaan naar de achtste finales van de beker. Mooi was het allemaal niet, maar onze wilskracht om een dergelijke remonte neer te zetten was toch een opsteker. De volgende bekerwedstrijd zijn de Vedetten bye, en dan suporteren we met z’n allen voor ‘t Kloefke, dat voor ons best wint tegen de Turbo’s. Zo zouden we met vier op zes toch als winnaar van de poule eindigen.
Ook nog eens een hele dikke merci onze twaalfde man, die deze match heel nadrukkelijk aanwezig was en ons misschien wel naar een punt geschreeuwd heeft! Het mag geen twijfel lijden dan menig tegenstander jaloers is van onze trouwe aanhang die zelfs op uitwedstrijden trouw op post is. Ondergetekende had alvast een momentje kippenvel. (Maar stoer als hij is, zal hij dat maar op het weer steken). ;)

P.S.: nog een taalkundig trivialiteitje: http://taaltelefoon.vlaanderen.be/nlapps/docs/default.asp?id=1944

P.P.S.: Adrie, je mag je CV steeds eens opsturen naar fréderic.bossuyt@devedetten.be

Het verslag is voor ondergetekende normaliter het middel bij uitstek om de doorstane emoties van de voorbije wedstrijd van zich af te schrijven, en de memorabele momenten van tijdens de match te kanaliseren. Helaas konden zowel goaltjesdief Thomas, tot nader order nog steeds topschutter, en ikzelf er niet bij zijn wegens buitenlandse verplichtingen. Verplichtingen is natuurlijk een groot woord als je weet dat het slaat op de Release Party van het nieuwe album van Justice; een feest waarbij Thomas en ik bij de weinige gelukkigen waren die dit mochten meemaken. Dit feest bracht vanzelfsprekend ook de nodige emoties met zich mee, en daarom maak ik van de gelegenheid gebruik om toch een verslag over de voorbije wedstrijd te schrijven (met dank aan Wies voor de wedstrijdgegevens!), verweven met het leuke weekend dat ik mocht beleven. Met enige goeie wil moet het wel lukken om een voetbalmatch en een feestje in Parijs aan elkaar te doen linken.

De Vedetten moesten dit weekend aantreden tegen FC Lokkedyze, op papier een haalbare kaart. Menige tegenstanders beginnen ons wellicht al te vrezen, gezien onze winning flow waarin we momenteel vertoeven. Maar zoals al zo vaak gezegd moet elke wedstrijd nog altijd gespeeld worden. Deze dus ook.

Copy paste is iets wat ik niet graag gebruik in een verslag, omdat het de creativiteit teniet doet. Maar tegenwoordig kan ik haast niet anders als ik een wedstrijdbegin van de Vedetten wil beschrijven. Volgens de notulist ter plaatste gingen de Vedetten opnieuw als een TGV van start. Na een kwartiertje volgde dan ook een goal van die andere goaltjesdief Jens, die via de paal en door de benen van Wies de bal in het doel werkte. De Vedetten verdiend op voorsprong gezien het overwicht in de match.

Ondertussen zaten ook Thomas en ik op een trein. Niet de TGV, maar wel de Thalys (what’s in a name). Enige uren later zouden we ons hotel (Le Géneral) bereiken, en genieten van de welkomstappel die ons bij het binnenkomen van onze kamer toelachte. Nadat we ons geïnstalleerd hadden in onze kamer, was het tijd voor een eerste verkenning van Parijs, met uiteraard al een eerste blik op het zaaltje waar we onze avond zouden doorbrengen, Gibus genaamd.

Internet leert mij dat Gibus zoveel betekent als “hoge hoed”. (http://www.encyclo.nl/begrip/GIBUS). De wedstrijdgegevens van Wies leren mij dat De Vedetten bij hun tweede goal iets moois uit hun “Gibus” getoverd hebben. Vijf minuten na de eerste goal viel reeds de tweede goal, met Robin die zich met de bal naar de achterlijn worstelt, een voorzet op zijn Vercauterens geeft en zo Wies bedient die randje buitenspel een knappe goal maakt. Twee nul, en De Vedetten op rozen.

In Parijs werd het na de verkenning tijd voor de Party zelf. In tegenstelling tot de rest van de ploeg vanochtend, douchten wij voor het zweten in plaats van erna. Klaar voor de nacht vertrokken we naar de Gibus, waar we een rij van wel 50 meter wachtenden tegemoet zagen. Gelukkig was er ook nog de VIP-ingang voor mensen zoals wij. De Release Party kon beginnen.

Een Release Party was het achttien jaar geleden ook voor de moeder van Bous. In de zestien maakte een speler van Lokkedyze een duwfout op Jens, met als logisch gevolg een penalty. De Vedetten konden Bous natuurlijk geen mooier verjaardagscadeau geven dan hem de penalty te laten trappen. Een kerel van achttien neemt natuurlijk zijn verantwoordelijkheid en Bous zette de penalty dan ook feilloos om. Zo stond het drie nul aan de rust. Tijd voor wat drank voor de dorstige kelen.

Een drankje was ook wat we in de Gibus dronken. Wellicht iets meer geestesrijk en ook wat duurder. Acht euro voor une boisson was niet weinig, maar voor zo’n avond ook niet teveel natuurlijk. De avond ging van start met een DJ set van DVNO, en daarna Cassius. Daarna maakten zo’n driehonderd dampende lijven zich klaar voor de echte sterren van de avond: Justice.

Google Translate leert mij dat Justice gerechtigheid betekent. Net iets wat tijdens de match van de Vedetten ook het geval was. We waren de betere ploeg, en dat resulteerde zich gelukkig ook in de uitslag. De tweede helft ging van start met iets minder druk, maar bij vlagen toch enkele mooie combinaties. Dat de tweede helft iets minder goed was zal zeker ook aan de wind gelegen hebben, die nadrukkelijk van zich euh, liet blazen. Plots dan toch een penalty, die gegund werd aan Jonas (zodat hij toch ook eens zijn doelpuntje zou meepikken). Het fluitsignaal weerklonk enkele ogenblikken nadat de voltallige ploeg Jonas gewaarschuwd had om OVER de bal te hangen, waarop Jonas de bal over het doel trapte. Eenzaam is de spits die niet scoort. http://www.stlyrics.com/songs/k/kommilfoo20096/eenzaamisdespitsdienietscoort535771.html) Wie wel nog zijn doelpuntje meepikte was Simon, die na een matige corner de bal staalhard in het doel werkte. Het einde van de wedstrijd naderde en Wies viel helaas nog uit met een verzuurde kuitspier. Na twee weken in de goal was het natuurlijk wennen voor Wies om nog eens een inspanning te doen.

Wie ook nog verzuurde kuitspieren kreeg, waren de driehonderd danslustigen in de Gibus. Justice speelde de pannen van het dak, met oude kleppers en nieuwe songs. De nieuwe liedjes waren even wennen, al brulde de hele zaal wel mee bij het horen van de nieuwe single “audio, video, disco”. (http://www.youtube.com/watch?v=lqBhgEQ4LT0&ob=av3e)

Internet leert mij dat “Audio, video, disco” Latijn is voor “ik hoorde, ik zag en ik begreep”. Iets wat eigenlijk wel van toepassing is voor de Vedetten. Na het bekijken van het filmpje van Barcelona in de Mutse en de bespreking binnen de groep, zijn we elkaar steeds beter gaan begrijpen, wat zich ook uit op het veld.

Verder ook terug een dikke merci aan de opgekomen supporters, met name Bert Debaene, Hanne, het liefje van Laurent en Sam, die voor de gelegenheid een mooi spandoek gemaakt had!

Op deze stralende oktoberdag mochten we het opnemen tegen SV Werken, die het met tien punten uit vier wedstrijden helemaal niet onaardig deed, en zich dus logischerwijs in de bovenste regionen van het klassement genesteld had. Op voorhand waren we dus zeker op onze hoede en bleven we desondanks onze mooie overwinning van vorige week toch met beide voetjes op de grond. Zelf konden we vandaag in het klassement geen plaatsen opschuiven mits een overwinning, maar we konden wel terug de aansluiting met de top maken.

Bij aftrap van de wedstrijd zagen we dat SV Werken slechts met tien man aan de wedstrijd begonnen was. Wij konden over vijftien enthousiaste spelers beschikken, met o.a. Bous terug in het doel. We begonnen de match net zoals vorige week (en de week daarvoor!) en we zetten in het eerste kwartier opnieuw veel druk naar voor toe. Ondanks de kansjes die we bij elkaar voetbalden, bleef een doelpunt toch uit. Plots was daar dan SV Werken die bij een actie een uitworp kon afdwingen. De uitworp werd in de box gedevieerd en zo werd de bal in doel gefrommeld. Dit was totaal tegen het spelbeeld in, en we begonnen stilaan te denken dat het al game over zou zijn.

Dit was echter buiten Sem gerekend. SV Werken beging ter hoogte van de middellijn een overtreding, waarop Sem de vrije trap voor zijn rekening kwam. Voor het doel van SV Werken brachten onze spitsen en middenvelders zichzelf in stelling om de bal tegen de touwen te rammen. Aanloop van Sem, trap richting doel, en een bal die warempel zonder enige aanraking van een andere speler in het doel verdwijnt! Wereldgoal van Sem dus, die echter zelf niet leek te beseffen dat hij gescoord had. Terwijl hij nog liep te sakkeren dat niemand zijn voorzet had benut, werd hij al van alle kanten gefeliciteerd.

De bordjes stonden opnieuw gelijk, en we kregen er terug de moed in. Onze druk naar voor toe zwol opnieuw aan, en Davy trapte ons dan ook algauw op voorsprong na een mooie actie. Plots was het niet langer de zon die het felst scheen, maar wel de grootva van Davy en Bram die fier was als een gieter omdat de kleinzoon gescoord had. Kort na de 2 – 1 vond Dieter het welletjes en bracht hij ons met de 3 – 1 op rozen. Dieter speelde trouwens een puike match en deed ondergetekende bij wijlen denken aan Ibrahim Salou (http://nl.wikipedia.org/wiki/Salou_Ibrahim), die ervoor bekend stond de bal goed te kunnen afschermen van de tegenstander.

Zo gingen we met een comfortabele uitslag rusten. Na de rust werden enkele wissels doorgevoerd. Wies verving Bous die opnieuw last kreeg van zijn pijnlijke hand. Ook kwamen onze twee goalgetters Jens en Thomas op het veld. Voor Thomas was dit de uitgelezen kans om de strijd voor de topschutterstitel aan te gaan. Kort na het fluitsignaal toonde Jens zich al. Hij rook bloed en maakte SV werken koeltjes af met een genadeschot. De frustratie liep op bij SV Werken, en dat toonde zich ondermeer in enkele drieste acties. Zo voelde de boomlange middenvelder van SV werken zich al een hele wedstrijd belaagd, en nam hij represaille met enkele stevige charges naar ons toe. Ook de spitsen van SV Werken waren de wanhoop nabij. Ze kregen geen enkele bruikbare bal, en als ze dan toch eens aan de bal waren was er nog steeds Sem om het boeltje op te ruimen. We weten allemaal dat Sem een liefhebber is van de betere tackle, en bij één van die tackles kreeg hij er dan ook het water van in de mond. Helaas kon Sem de overproductie van zijn speeksel niet meer in bedwang houden en was de spits van SV Werken een dankbaar slachtoffer om het overtollige mondwater op te lozen. Deze aanzag dit natuurlijk als spuwen, waarop hij door het lint ging. De scheidsrechter trakteerde beide spelers daarop op een geel kartonnetje.

Ondertussen hield een andere speler van SV Werken het voor bekeken en zo kwam de ploeg met 9 spelers te staan, tot ongenoegen van zijn teamgenoten. Op deze manier kwam er natuurlijk nog meer ruimte vrij op de flanken. Bij ons was ook Thomas weer in goede doen, want hij dikte de score nog wat meer aan. Voorts konden wij en de opnieuw talrijk opgekomen supporters genieten van een dribbel van Siel, die een perfect einde breide aan zijn solo. De 6 – 1 was een feit, en we kregen er maar niet genoeg van. Lambert maakte nog een potje en scoorde zo zijn vijfde goal in twee wedstrijden. Een simpel rekensommetje leert ons dat hij zo nog 40 doelpunten zal maken. Lambert is zo mogelijk nog rendabeler dan een hogerendementsketel. Om tenslotte de vreugde van ons en van de grootva van Davy en Bram compleet te maken scoorde deze laatste ook nog zijn vierde doelpunt van het seizoen. Dit zal dus voor de goede man hèt gespreksonderwerp geweest zijn bij de soep en de patatten.

Aan de overzijde viel nog één goede prik op te merken met een knappe bal richting de kruising. Wies was echter bij de pinken en zweefde de bal uit zijn doel. Zo eindigde de wedstrijd op een vooroorlogse 8 – 1. Na afloop van de wedstrijd zagen we de trainer van SV Werken naar buiten gaan met een alaambak. Voor vandaag was het echter iets te laat om nog aan zijn team te sleutelen. Volgende week staat een wedstrijd in het kruipkot van Hooglede tegen FC Lokkedyze op het programma. Op papier een haalbare kaart, al weet je in het voetbal maar nooit natuurlijk…

PS: Merci les supporters!

Op deze druilerige zondag moesten we aantreden tegen AC ‘t Rozeke, die met één punt meer enkele plaatsen voor ons stonden in het klassement. We moesten er dus voor zorgen dat we niet van de drup in de regen geraakten door opnieuw punten te laten liggen na onze nederlaag van vorige week. Dat zou immers de druppel zijn die de emmer deed overlopen. Onze opdracht was dus om de pannen van het dak te spelen vandaag, iets wat de tegenstand waarschijnlijk niet zou appreciëren aangezien het dan zou binnen regenen in hun kleedkamers, mochten we dit letterlijk nemen natuurlijk.

Nu, genoeg meteorologische woordspelingen voor vandaag. Tijd voor het echte werk en de match tegen AC ‘t Rozeke, een ploeg die voornamelijk uit leeftijdsgenoten van ons bestond. We begonnen de match met enkele wijzigingen ten opzichte van vorige week. Wies posteerde zich in het doel, na het uitvallen van Bous, die met een bezeerde hand en een hersenschudding verstek moest geven voor deze wedstrijd. In de verdediging maakte Pieter op de rechtsback zijn rentrée, waardoor Nick naar het midden opschoof naast Simon. Verder stond Sem op zijn vertrouwde linksback-positie. Op het middenveld vonden we Laurent, Miel en VDP terug. Vooraan vatten Siel, Robin en Bram post.

De wedstrijd begon zoals ze vorige week geëindigd was: met een verschroeiende druk van de Vedetten naar voor toe. Het tentje dat we vorige week op de helft van Palace Shotters opgezet hadden konden we gemakkelijk opheffen en op de helft van ‘t Rozeke neerpoten. Opnieuw creërden we kans na kans, maar net als vorige week verdween de bal maar niet in het doel van de tegenstander. En alsof ik nog niet genoeg déja vu’s gehad had, toverde Miel net zoals vorige week ook nog eens een heerlijke knal richting doel van ‘t Rozeke. Helaas ranselde de keeper van ‘t Rozeke de bal enig mooi uit de hoek. Het moet gezegd worden dat de keeper van ‘t Rozeke een degelijke sprong in huis had, maar dat hij bij het uittrappen niet verder raakte dan de straal van een modale Wingenaar die na een avondje pintelieren een plasje moet wagen. Dit had als gevolg dat zijn uittrap dikwijls niet verder raakte dan ons middenveld, waardoor we dikwijls al konden beginnen opbouwen vanaf dat middenveld. Toch eindigde de eerste helft op een teleurstellende brilscore. (al weken wilde ik eens dat woord gebruiken.)

In de tweede helft waren enkele wissels op te merken. Lambi maakte zijn wederoptreden na enkele weken afwezigheid door een blessure aan de lies. Ook Dieter kwam het plein op, frisser dan ooit na zijn weekendje thuis. Dat hij te laat was zullen we hier maar niet vermelden. Oeps, te laat, sorry Dieter! Het inbrengen van de gerevalideerde Lambi, niet toevallig een naamgenoot van Raoul (http://nl.wikipedia.org/wiki/Raoul_Lambert), bracht ons geen windeieren. Enige tijd in de tweede helft kregen we een rechtstreekse vrije trap mee op een mooie plaats. Lambert krulde de bal over de muur naar de linkerhoek, maar de keeper was attent en pareerde de bal. Uitstel van executie voor de keeper, want Lambi achtte de tijd rijp om eens een balletje op de slof te nemen en deze op buitenaardse manier over de keeper te plaatsen.

Onze teambarometer steeg meteen enkele hectopascal en we waren blij dat we eindelijk loon naar werken kregen. Aan ons de taak nu om deze voorsprong aan te houden en indien mogelijk nog wat uit te diepen. Even kregen we het wat moeilijker toen een paar slordige ballen voor de keet van Wies bleven hangen. ‘t Rozeke kwam iets meer in de wedstrijd en geloofde opnieuw in een punt. Dit was echter buiten Thomas gerekend die een tiental minuten voor tijd de genadeslag toebracht. Het tweede doelpunt werd dan ook uitbundig gevierd naar onze suporter Gilles Pauwels. op tien minuten van het einde wisten we dat de overwinning binnen was, en konden we op zoek gaan naar nog een doelpuntje. Geen twee zonder drie moet Lambi gedacht hebben, en hij kopte een knappe hoekschop van Laurent staalhard binnen. Drie – nul, broodje gebakken en een loepzuivere hattrick voor Lambert.

Met deze cijfers eindigde de wedstrijd dan ook, en zo hebben we eindelijk de zuurverdiende driepunter binnen waardoor we opklimmen naar een vijfde plaats in het klassement. Na de wedstrijd kregen we opnieuw lovende kritiek van onze tegenstander, waardoor we onze ambities voor dit seizoen toch scherp mogen houden. Afsluiten doen we deze week met het opmerkelijke feit dat we 500 % meer supporters hadden dan de THUISPLOEG, waarvoor een hele hele dikke merci! Bij deze is het ook bewezen dat we toch kunnen winnen als Jeffrey komt kijken.

Tot volgende week!