De Vedetten

Op deze frisse zondagmorgen stond de allerlaatste inhaalwedstrijd van de competitie gepland. Er was nog één match die omwille van de winterse omstandigheden in februari niet had kunnen doorgaan, en dat was die tegen FC ‘t Dorp. Normaal vond deze wedstrijd plaats op eigen terrein, maar wegens het jaarlijkse stokbaltornooi van de Chiro waren we genoodzaakt uit te wijken naar de terreinen van Cera in Ardooie.

Er moesten trouwens wel meer aanpassingen gebeuren vandaag. Zo konden we slechts beroep doen op elf fitte spelers, want Pieter was geschorst, de jarige Sem en VDP moesten aanwezig zijn op het stokbaltornooi en een vijftal andere spelers waren de latten gaan aanbinden in het naar verluid tien graden warmere ski-oord ergens ver van hier. Fit was trouwens wel een beetje een eufemisme, want enkele spelers hadden last van spaghetti-oprispingen. Gelukkig waren we dan ook van de eersten op het Cera-terrein, zodat we de toen nog reine toiletten als eerste konden nuttigen.

Omdat deze match niet veel belang meer had, besloten we om allen eens op een andere positie te spelen dan we gewend waren. Zo vatte Dieter post in doel en stond Bous in de punt. Ook Jeffrey pikte nog eens een wedstrijd mee en begon deze centraal in de verdediging. Bij onze tegenstander vonden we een oude bekende terug, nl. den Jimmy. Met zijn haren symmetrisch naar opzij gekamd zag hij er weer scherper uit dan ooit tevoren. Het zou dus oppassen geblazen worden.

De wedstrijd werd op gang gefloten en het was al meteen te zien dat we niet op onze vertrouwde posities stonden. Op het middenveld kwamen de passes niet aan zoals ze moesten; vooraan was er wat minder torinstinct aanwezig dan gewoonlijk, en achteraan bleef de laatste man soms een beetje hangen. Het duurde dan ook niet lang vooraleer FC ‘t Dorp een eerste keer kon scoren. Veel kon het ons echter niet deren, want we waren immers naar Ardooie gekomen om plezier te maken. Een tiental minuten na de één – nul volgde opnieuw een actie van FC ‘t Dorp. Gelukkig stond Fréderic op de juist plaats om de bal weg te koppen. Fré vond het echter handiger om de bal met een volleybaltoets weg te werken. De scheids had dit echter gezien en wees dus naar de penaltystip. De strafschop werd ondanks een duikende Dieter omgezet en zo stond het twee – nul. Nog voor de rust maakte ‘t Dorp er drie – nul van. Hoe deze goal tot stand kwam weet ondergetekende niet meer zo goed, maar dat zult u wel begrijpen eens u de totaalsore van deze wedstrijd kent.

In de rust werd beslist om toch weer min of meer op de vertrouwde posities te gaan spelen. Zeg wel “min of meer”, want met Fré, Bous en Nick in de verdediging zag deze er heel anders uit dan onze verdediging waarmee we het leeuwendeel van de competitie gespeeld hebben. ‘t Dorp profiteerde hier dan ook van en kon al gauw hun vierde en vijfde treffer scoren. Bous dat waarschijnlijk dat hij nog steeds in de spits stond, want op een vrije trap van ‘t Dorp schoot hij de bal in eigen doel. Toch volstond de ruime voorsprong voor Jimmy blijkbaar niet, want toen hij en de bal alleen in niemandsland waren, besloot hij deze pardoes richting de koeien te schoppen. Jimmy was niet zo tevreden over zijn eigen prestaties, zo vielen zijn wanhoopsdaden te verklaren. Zijn eigen ploegmakkers waren hier ook niet mee opgezet, en gingen dus maar zelf achter de verloren bal. Ondanks het ontbreken van wedstrijdritme trok Fré goed zijn streng op de linksachter. Enkele keren ontzette hij een speler van ‘t Dorp met een goedgemikte tackle prima van de bal. Dit deed hij ook een keer in de zestien, en liet een speler van ‘t Dorp zich natuurlijk maar al te graag vallen. Opnieuw een strafschop en de zes-nul was een feit. Toen ook nog de zevende en achtste treffer gemaakt werden, meenden we dat dit zo niet verder kon. Het kon toch niet zijn dat we zelf met grotere cijfers zouden verliezen dan onze grootste overwinning! (8-1 tegen SV Werken nvdr).

De sfeer bleef er dan ook in, getuige hiervan de woorden van een Vedet: “en nu erop en erover!”. Alle speler wilden er dan ook nog eens vol voor gaan de laatste vijf minuten en dit werd uiteindelijk dan toch beloond. Na een knappe rush over vijf Dorpelingen kon Robin de bal voorbrengen, waarop Simon met een mooie solo de bal tussen de benen van de keeper in doel kon werken. De eerredder was een feit, maar we gingen toch nog op zoek naar een tweede treffer. Die kwam er dan ook na een volley van Davy die onhoudbaar was voor de keeper van ‘t Dorp.

Zo eindigde de wedstrijd op 8-2, een score die voor veel mensen waarschijnlijk op 1-april-mop lijkt. Toch was het er geen, en de spelers van ‘t Dorp vroegen zich dan ook luidop af hoe wij in hemelsnaam zo kampioen geworden zijn. Ook de mannen van Cera vroegen of we van ‘t Dorp geen pint beloofd waren voor de match. Vandaag was de inzet inderdaad niet zo groot, al was het voetbalplezier er wel. Aan de teleurgestelde supporter beloven we alvast dat we er op de bekerwedstrijd tegen Cera wel zullen staan en voor de volle 100 procent zullen spelen!

Nagelknipperverkopers zullen deze week moeilijke tijden beleefd hebben, want de spanning naar aanloop van onze mogelijke kampioenenwedstrijd was werkelijk te snijden. De hele week lang werden talloze initiatieven ondernomen om de steun van zoveel mogelijk supporters te verzamelen. Deze acties gingen van een heus facebookevent tot een blaadje op de toog van de Broodkrant. Enkelingen hadden naar het schijnt zelfs een persoonlijke uitnodiging voor de match in hun bus gekregen van een tot nu toe nog onbekende sympathisant.

Verder werd er natuurlijk ook nog over de match zelf gespeculeerd; en vooral dan wat er achteraf bij winst allemaal nog zou kunnen gebeuren. Dat er een feestje zou volgen om u tegen te zeggen stond al vast, maar vooral de geheimzinnige verrassing van de vaders Deboodt en Vanhaecke sprak bij velen tot de verbeelding. De wil om te winnen had veel spelers ook doen beslissen om het zaterdagavond rustig aan te doen, zodat de benen voor zondag zeker goed zouden zitten. Onze zenuwachtigheid werd daarbij ook nog eens aangewakkerd door de Palace Shotters zelf, die ons op hun eigen facebookpagina zowaar tot Goliath uitgeroepen hadden, terwijl zij zichzelf als David aanzagen. Een geanimeerd gesprek tussen beide kampen ontpopte zich dan ook, en uiteindelijk kwam het erop neer dat niemand zich zomaar gewonnen zou geven.

Qua aantal spelers zaten we ditmaal met een luxeprobleem. Iedereen had natuurlijk deze datum met stip in zijn agenda gezet en er waren ook geen geblesseerde of geschorste spelers. Hierdoor konden enkele spelers helaas niet op het wedstrijdblad staan. Na wat overleg offerde VDP zich uiteindelijk op om de hele wedstrijd te vlaggen, en hoorden we zondagochtend dat Bram verstek moest geven wegens een grote verkoudheid. Chapeau voor beide spelers die een medaille voor moed en zelfopoffering zeker verdienen!

Onze oproep naar de supporters toe had zeer veel gehoor gekregen, want onder het toeziend oog van wel 100 supporters konden we de wedstrijd aanvatten. Supporter Gilles Pauwels was zelfs zo fanatiek dat hij om 8.20u al present was, al kan dat ook aan het feit gelegen hebben dat hij vergeten was dat zijn gsm automatisch van uur verandert. Veel supporters hadden echter al het eerste doelpunt van Jens gemist, die na amper één minuut al kon scoren na een prachtige dieptepass van Niels. Een beter begin konden de Vedetten zich niet voorstellen. De goeie kansen stapelden zich daarna op, maar geen enkele kon nog benut worden. Dit gaf opnieuw hoop aan de spelers van Palace, die nu opnieuw wat beter in de wedstrijd kwamen. Uitgespeelde kansen konden ze echter niet bij elkaar voetballen, en hun gevaarlijkste man Greg zat in de achterzak van Simon en Pieter. Bij een verdwaalde voorzet was het dan toch prijs. Greg kon nog een slap voetje tegen de bal zetten en Bous liet de bal te gemakkelijk uit zijn handen glippen, waardoor de gelijkmaker een feit was.

Na deze gelijkmaker was iedereen wat aangeslagen, maar we besloten toch het hoofd niet te laten hangen. Onze supporters waren immers niet voor niets zo vroeg uit hun bed gerold, en het was dus onze plicht om hen een mooie wedstrijd te geven. De Vedetten creëerden na een poos dan ook weer wat gevaar, maar konden het leer nog steeds niet in het doel doen verdwijnen. De OOH’s en de AAH’s waren al niet meer te tellen, tot plots toch een grote JAAAAH weerklonk. Na wat gepingpong voor doel devieerde Thomas de bal met de hak tegen de deklat, waarna Davy in de rebound de belangrijke treffer voor de rust kon scoren. Amper één minuut later weerklonk al het rustsignaal in een wedstrijd waarin de Vedetten toch de betere genoemd konden worden, getuige hiervan ondermeer de prachtige cross à la Vincent Kompany van Niels.  (http://www.youtube.com/watch?v=3-b7cuJlaBs). Palace Shotters hadden ondertussen ook al noodgedwongen moeten wisselen nadat een speler vlak voor de spionkop slecht was neergekomen, en het daarbij uitschreeuwde van de pijn.

De nipte voorsprong volstond natuurlijk niet om vrijuit de kunnen voetballen, en dus moesten de Vedetten in de tweede helft op zoek naar nog meer treffers. Net zoals in de eerste helft werd de druk naar voren toe opgevoerd, en kwam Laurent plots aan de bal. Na eerst zijn mannetje te hebben verschalkt leverde hij een knappe voorzet af waarop Robin ongehinderd kon binnenkoppen en ons zo de geruststellende drie één bezorgde. Palace liet de match hierop wat begaan, wat ons de kans gaf om de wedstrijd uit te spelen en verschillende mooie acties op te zetten. Bij één van die aanvallen op links kwam Wies bij het leer en kon hij de bal onder de keeper door schieten. De keeper raakte hierbij de bal echter nog waardoor deze tergend traag naar de doellijn rolde. Gelukkig was ondergetekende gevolgd en ramde hij de bal uit blijdschap dat hij eindelijk eens kon scoren zo hard tegen de netten dat ze bijna gescheurd waren. De vier één stond op het bord, en het was nog niet gedaan. Thomas had er nog zin en kaapte de bal net voor de neus van Niels weg, omspeelde de keeper en schoot de bal feilloos binnen. De 5-1 werd door Thomas uitgebreid gevierd met de harde kern, die gretig op diens opjuttende armbewegingen inging. De buit was ondertussen wel al binnen en zo werd Niels toch nog zijn goaltje gegund. Op een voorzet van Jens had hij maar simpel binnen te tikken, en werd zo de 6-1 eindstand vastgelegd. De wedstrijd werd daarna door de Vedetten gecontroleerd. Bij een fluitsignaal van de scheids dacht Wies er al aan om de feestpartij in te zetten. Tot groot jolijt van het publiek natuurlijk, want de scheids had immers gefloten voor een overtreding, en niet voor het einde van de wedstrijd.

Een paar minuten later was het dan toch zover. Spelers en publiek werden uitzinnig van vreugde. De schuimwijn werd door Jeffrey bovengehaald en werd over de spelers leeggespoten. Ook het publiek kon meeggenieten van deze schuimwijndouche. De eerste titel uit de geschiedenis van de Vedetten was een feit, wellicht tot verbazing van vriend en vijand. Talloze Kodaks werden bovengehaald en vereeuwigden zo de ploeg die een heel jaar gestreden heeft voor deze titel. Van de vaders Deboodt en Vanhaecke kregen we dan eindelijk te horen wat onze welverdiende verrassing inhieldt, namelijk een vat in ons clublokaal het Molenhof.

Bij onze intrede in het Molenhof werden we als echte helden onthaald op de tonen van het alombekende deuntje van Queen. Menige supporter moest zelfs een traantje wegpinken bij het aanschouwen van zoveel geluk. De eerste pintjes van ons vat werden getapt en Christel besliste om zelf ook nog een vat te geven. De sponsors waren duidelijk erg gelukkig en er werd dan ook bekendgemaakt dat we volgend jaar nieuwe truitjes krijgen, gesponsord door HTP (voor al uw tuinhuisjes) en Frank Cloet. Deze truitjes zullen we ook in een mooie voetbalzak kunnen stoppen dankzij de Broodkrant. Beter een voetbalzak van de Broodkrant, dan een broodzak van Voetbalkrant (http://www.voetbalkrant.com/) zeg ik dan! Een zalige namiddag werd afgesloten bij het immer gastvrije gezin De Rammelaere – Cloet bij een gezellig kampvuurtje en een lekkere bbq.

Graag nog een woordje van dank voor onze vele supporters, wiens steun ons het hele jaar door zeker naar de vele overwinningen geholpen heeft. Ook zonder onze sponsors konden we dit niet verwezenlijkt hebben. Volgende week ligt nog onze laatste competitiematch in het verschiet, en daarna op naar de beker!

Zondag 25 maart mogen we onze vrienden van de Palace Shotters verwelkomen voor de voorlaatste match van het seizoen. Indien we in deze match de drie punten binnen rijven, kunnen we onszelf de fiere kampioenen van de C-reeks uit het Roeselaars Liefhebbersverbond noemen.

Voor deze match rekenen we uiteraard op onze supporters om ons dat extra duwtje in de rug te geven om zo voor eigen publiek kampioen te kunnen spelen.

Aan alle symphatisanten: kom dus zeker af vanaf 9.30u naar het sportpark van Wingene. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd!

Zondag had vandaag haar naam niet gestolen, want het zonnetje was immers nadrukkelijk aanwezig op het Wingense sportpark, waar we onze vrienden van FC Groen-Wit uit Menen mochten verwelkomen. Na een turbulente week vol speculaties was iedereen blij dat we opnieuw het sportieve konden laten primeren en dat we ons nog eens konden laten gaan op het veld. In de voorbije week was onze Vedettenpagina op het Smoelenboek immers ingepalmd door SC K2 en het verhaal van hun wedstrijd tegen ‘t Rozeke vorige week zondag. Op de website van het RLV stond immers een nietszeggende “stilgelegd” op de plaats waar normaal het scoreverloop zou moeten staan. Onze nieuwsgierigheid werd natuurlijk onmiddellijk aangewakkerd, want iedereen wilde wel weten waarom die wedstrijd nu precies stilgelegd werd. Op dinsdag volgde toen het relaas van die wedstrijd, en kwamen we te weten dat enkele spelers van SC K2 zo’n tien minuten voor het einde bij een één nul achterstand door het lint gegaan waren. Scenario’s waar zelfs de meest gewiekste scenaristen niet zouden op komen ontstonden, en er werd dan ook al duchtig gespeculeerd over de mogelijke gevolgen voor ons binnen onze reeks. Het extra-sportieve werd dan ook iets te veel aangewakkerd, maar gelukkig hadden we al gauw door dat dit niet de gezonde manier van redeneren was. Wies vatte het dan ook mooi samen door te stellen dat we misschien gewoon naar ons zelf moeten kijken en al onze wedstrijden winnen.

Voor de wedstrijd tegen Groen-Wit konden we op zo’n 14 fitte spelers rekenen. Goalgetter Jens en rots in de verdediging Sem konden vandaag hun shirt niet nat maken, want ze waren beiden geschorst. Verder konden we Siel naar het schijnt ergens in Nepal teruginden, en was Niels al helemaal van deze wereld verdwenen. Door de schorsing van Sem kwam ondergetekende op zijn plaats te spelen, naast Simon en Pieter. Op het middenveld konden we Laurent terugvinden, met naast hem Davy, Miel en Lambert. Op rechts mocht Bram het lijntje aflopen. Onze voorhoede werd gevormd door Wies en Robin. In het doel stond zoals gewoonlijk Bous, al liet hij ons wel even schrikken toen hij bij de opwarming zijn knie verdraaid leek te hebben. Gelukkig deed de wonderspuitbus haar taak naar behoren en kon Bous zonder veel erg de wedstrijd aanvatten.

Die wedstrijd begon voor ons als een droom, want al na vijf minuten stonden we één nul voor na een goal van Robin. Op de fase ervoor hadden we echter al onze portie geluk gehad, want een goal van Groen-Wit was afgekeurd wegens handsspel. Hoe dan ook, de voorsprong was toch een feit en deze liet ons wat bevrijder spelen, maar ook Groen-Wit liet het hoofd niet hangen. Na wat middenveldspel kon Groen-Wit dan toch eens uitbreken en scoorde een speler van Groen-Wit met het hoofd op een voorzet die nog strakker was dan de tieten van Biet Bultinck. De gelijkmaker stond op het bord, wat ons dwong wat aanvallender te gaan spelen. Op het middenveld werd de bal vlotjes gerecupereerd, maar helaas werden de spitsen maar al te vaak afgevlagd op de pass die op die recuperatie volgde. Iets voor de rust werden onze talrijk opgekomen supporters dan toch verwend door Wies, die de bal netjes voorbij de keeper knalde.

We konden na deze twee goals en toch ook enkele cruciale reddingen door Bous gelukkig met een voorsprong gaan rusten, maar waren vastbesloten het niet bij deze riskante uitslag te houden. Groen-Wit had immers al bewezen toch ook een aardig potje te kunnen voetballen. Na enkele minuten slaagden we dan ook in ons opzet en diepten we onze voorsprong via Thomas uit tot een iets geruststellendere 3-1. Ondertussen werd ondergetekende gewisseld door trainer ad interim Jens voor Fré, en mocht ik zowaar onder applaus het veld verlaten. Nooit eerder was mijn ego zo intens gestreeld. Groen-Wit slaagde er niet meer in om een vuist te maken en zo konden wij rustig de wedstrijd uitspelen. Laurent pikte na knap doorjagen ook nog zijn goaltje mee en ook Dieter zijn vizier stond op scherp. Laurent werd op een gegeven ogenblik ook nog onderuit gehaald in de zestien, en de scheids wees dan ook terecht naar de stip. De eer om de penalty te trappen werd overgelaten aan Fré, die de kans kreeg om zijn doelpuntensaldo opnieuw op 0 te zetten. Fré knalde de bal over het doel, wat overduidelijk te wijten was aan het feit dat hij vrijdag op training een tats was kwijtgespeeld waardoor hij zeker en vast uit balans geraakt was net voor hij de bal raakte. Een tiental minuten voor het einde wilden Bram en ik nog eens van de geneugten des levens proeven, en dat deden we door respectievelijk een sigaretje te roken en een biertje te knallen. Dit schoot echter in het verkeerde keelgat bij de scheids, waarop Bram en ik onmiddellijk aangemaand werden om het veld te verlaten.

Dit akkefietje bleek slechts een kleine smet op onze afgetekende overwinning en het belangrijkste was vandaag dat we de drie punten binnen hadden. Niet onbelangrijk was ook dat onze rechtstreekse concurrenten SV Werken en Palace Shotters wel opnieuw punten hebben laten liggen, waardoor we opnieuw wat afgetekender bovenaan staan. Ook nog een woordje van dank voor de vele opgekomen supporters, waaronder opnieuw heel wat fiere vaders en ook een mooi aantal Wifes And Girlfriends.

Deze kille zondagochtend stond al van in het begin bol van de oorlogssymboliek, want we moesten vandaag immers de verplaatsing maken naar het verre Werken, dat net voor of net “bachten de Kuupe” ligt. Zoals iedereen wel weet was de streek rond Werken in de Groote Oorlog het cruciale strijdtoneel voor de vele soldaten die hier voor het vaderland gestorven zijn. Vandaag zou dat niet anders zijn, en mochten wij op het veld van SV Werken tonen hoe groot ons strijdershart was. Ook voor ons zou het cruciaal worden, want bij winst konden we hier een zeer mooie zaak doen. Dit zou natuurlijk geen sinecure worden, want SV Werken staat niet voor niets in de top van het klassement gerangschikt. Het veld zou het er in alle geval ook niet makkelijker op maken. Het leek wel of de oorlog daar nog maar net gedaan was.

Ons legioen bestond vandaag uit 14 spelers, die opvallend fit waren na de streekbierenavond van de nacht ervoor. Het belang van deze wedstrijd was dan ook algemeen geweten; getuige hiervan de ongeziene concentratie bij Davy. Simon had zelfs zodanig veel stress voor deze wedstrijd dat hij bij aankomst in Werken eerst zijn maaginhoud loosde tegen het eerste het beste paaltje dat hij tegenkwam. Of had hij de algemene oproep van Miel om cola te drinken in de wind geslagen? Joost mag het weten. Opvallende deserteur vandaag was Siel, die niet zoveel zin had in de match van vandaag. Ga daarmee naar de oorlog, leek vader Deboodt te denken. De afwezigen zouden in alle geval ongelijk krijgen.

Het begin van de wedstrijd verliep gelijkopgaand en er werd dan ook voornamelijk gevoetbald in het niemandsland, weliswaar zonder saai te worden. Af en toe viel er toch een voorzichtig prikje te noteren langs beide kanten, doch zonder echt doelgevaar. Onze verdediging stond dan ook pal, en de voorlinie werd ook goed in de tang gehouden. Vooral Jens mocht het ontgelden, en voelde zich waarschijnlijk dikwijls als de worst van een hotdog. Na een twintigtal minuten kwam er dan toch een poos Sturm und Drang naar voren toe, maar een echte Blitzkrieg werd het echter niet. Het eerste doelpunt viel dan ook zoals zo vaak aan de overkant te noteren, waar de bal mooi in doel verdween na een schot van iemand van SV Werken. De speler in kwestie was zelf wat verbaasd dat de bal in doel verdween, want hij had zijn schot eerder uit frustratie gelost. Voor de rust konden we geen weerwerk meer bieden, en zo eindigde de eerste helft op 1 -0 voor SV Werken.

In de rust kwam de opmerking dat er vanuit het middenveld te weinig inbreng naar voor toe kon worden gebracht, waardoor de aanvallers op een eiland moesten voetballen. Onze trainer besliste daarom om met twee in plaats van met drie spitsen te spelen, zodat we een numeriek overwicht op het middenveld konden creëren. Deze tactiek leek al van in het begin bijna zijn vruchten af te werpen, toen er toch wat meer druk naar voren toe ontstond. Niet veel later was het dan ook al prijs, toen de keeper van SV Werken een hoekschop van Robin knullig in eigen doel sloeg.

De bordjes stonden weer gelijk en de moed kwam er bij ons weer in. We werden wat snediger in de duels wat leidde tot wat meer balrecuperatie. Bij één van die duels kwam ondergetekende per ongeluk op de achillespees van een speler van SV Werken terecht, die het daarop uitschreeuwde als was hij Fredrik Stenman in hoogst eigen persoon. De Werkenaar bleef er als een gesneuvelde soldaat bijliggen en ikzelf was al aan het rondkijken waar de Seaking ergens zou kunnen landen. Gelukkig hielp de wonderspons toch een beetje en kon de Werkenaar al twee minuten na zijn BDE (http://nl.wikipedia.org/wiki/Bijna-doodervaring) terug het veld op. Helaas voor mij zinde hij wel degelijk op weerwraak, en ik zou op mijn tellen moeten letten, want hij had al vier kerels als ik tussen zijn boterhammen gelegd zei hij. Nadat ondergetekende hem na wat heen en weer geprovoceer nog vlug even geel aangesmeerd had, werd hij pas echt persoonlijk. Ok, mijn BMI ligt misschien iets hoger dan dat van de gemiddelde Vedet en mijn conditie is niet om over naar huis te schrijven, maar toch. Gelukkig heb ik nogal, euh, dik vel en liet ik zijn welgemeende “Kuj niet mee da, dikken” niet langer aan mijn goed gespekte hart komen.

De Vedetten roken bloed, en dat was het sein voor Miel om in actie te schieten. Met zijn weelderige haardos deed hij mij bij wijlen denken aan de ter ziele gegane Julius Caesar, die de taktiek “Verdeel en Heers” als geen ander kon toepassen. (http://nl.wikipedia.org/wiki/Julius_Caesar). Omdat we nu toch in de oorlogssferen zitten, volgt hier een korte schets. Caesar was indertijd erg bedreven in het overmeesteren van de Galliërs en deed dit als volgt: hij liet zijn eigen soldaten verkleden in Galliërs en liet ze daar kleine plunderingen uitvoeren. De Galliërs werden zo tegen elkaar opgezet, waardoor ze niet meer als één groep handelden, en het zo gemakkelijker was voor Caesar om hen te overmeesteren. Welnu, stel u Miel voor als Caesar en de SV Werkenaars als de Galliërs. Miel stormt bij een actie naar voren om daar op nogal onorthodoxe manier terecht te komen op een Werkenaar. Daarbij krijgt hij een fikse por van een andere speler, die na twee keer geel uiteindelijk rood krijgt. (Miel voert met andere woorden een klein plunderingetje uit bij SV Werken). Enkele van de overige spelers hebben het daardoor wel gehad en stappen van het plein af, onder protest van de medespelers die er wel nog zin in hebben. (Miel zet de spelers tegen elkaar op). SV Werken valt daarbij als een kaartenhuisje in elkaar. (Miel heerst).

Wat dan nog volgt, is peanuts voor de Vedetten. Robin, Niels en Jens kunnen nog elk hun goaltje meepikken en leggen zo de 4-1 eindstand vast. Merken we daarbij op dat u voor dit weekend opnieuw best Jens in uw Megascore-ploeg had opgenomen, want met twee assists en een doelpunt zou hij u alweer veel punten opgeleverd hebben. Aan Niels kunt u verder ook een pintje verdienen, want deze had een bak pretcylinders beloofd bij zijn eerste doelpunt.

Na onze wedstrijd hoorden we ook dat SC K2 en de Palace Shotters vandaag verloren hebben, waardoor we nu momenteel op een eerste plaats komen te staan, weliswaar met een wedstrijd meer gespeeld dan SC K2. Graag ook nog een dankwoordje voor de opgekomen supporters en een vermelding voor de spelers van SV Werken die wel nog zin hadden om er een leuke pot voetbal van te maken.

Beste lezer, als u dacht dat de heer George Sintubin ooit nog mijn beste vriend zou worden, dan zal u uw mening dringend moeten herzien. Het is namelijk zo dat we vandaag in normale omstandigheden de Turbo’s thuis mochten ontvangen om zo de uitgestelde match van 18 december van vorig jaar in te halen. Helaas zijn normale omstandigheden niet meer van deze tijd en vond de heer Sintubin er niets beter op dan ons te verbieden om onze wedstrijd tegen de Turbo’s thuis af te werken. Het plein zou door ons, amateurvoetballers van een veel minder niveau dan de heerschappen uit vierde nationale, teveel geschaad worden. Alsof we ieder grassprietje in de vermorzeling zouden trappen. Pierre S. en co mogen van geluk spreken dat ze Stijn Saelens niet op het sportpark begraven hebben, of ze zouden nogal wat meegemaakt hebben!

Gelukkig konden we weer maar eens rekenen op de bereidwilligheid van de tegenstander en konden we zo toch de match spelen, zij het wel in Ardooie op Cera om 9.15u in plaats van 10.10u. Een uurtje langer slapen ware zeker welkom geweest, na de spetterende instuif van Wies en Ine waarover nog lang zal nagepraat worden. Het uurtje extra slaap moesten we echter aan ons voorbij laten gaan, en zo geraakten 15 spelers in horten en stoten in Ardooie; de één al wat frisser dan de andere.

Wie dacht dat we na het oplossen van het grootste Wingense mysterie sinds de varkenspest bevrijd zouden spelen, kwam bedrogen uit. De alcohol en/of het late uur was bij veel spelers in de kleren gekropen, wat zich dan ook in een mak eerste kwartier vertaalde. Het gevolg laat zich dan ook raden en we kwamen weer maar eens op achterstand. In het tweede kwartier leken we wat wakker geschud en speelden we een counter perfect uit. Nadat we de bal gerecupereerd hadden op een aanval van de Turbo’s, konden we meteen omschakelen en kon Robin zo de bal knap voorbij de keeper van de Turbo’s knallen. De bordjes stonden weer in evenwicht, wat zeker niet gestolen was gezien ons gestegen spelniveau.

Na het doelpunt leken de Turbo’s wat aangedaan en konden we zo doorgaan op ons elan. Na een foutje in de verdediging kwam de bal bij Jonas terecht. Ondergetekende was van dichtbij getuige van de actie van Jonas en riep nog bijna “Skietnie!”, maar deed dit gelukkig niet. Jonas legde aan en schoot de bal staalhard de kruising in. Wereldgoal van Jonas, die de bal sneller van 0 naar 100 had doen gaan dan waartoe een doorsnee VW Golf GTI in staat is. Na de twee één zakte het spelpeil opnieuw wat in mekaar en snakten beide teams naar het rustsignaal.

Bij aanvang van de tweede helft was de fut er volledig uit. We liepen erbij als een stelletje slapjanussen en kwamen niet verder meer dan het verdedigen van onze voorsprong. Trainer Fréderic besloot daarop enkele wissels door te voeren, maar die brachten niet zoveel zoden aan de dijk. Ons matige spel gaf aan de Turbo’s de mogelijkheid om terug in de wedstrijd te komen, wat iets meer druk met zich meebracht. Op één van die acties gingen zowel Simon als Sem naar een speler van de Turbo’s om hem het doorbreken te beletten, met een fout als gevolg. De spelers van Turbo’s schreewden moord (sorry Stijn!) en brand bij deze fout, waarop de scheidsrechter warempel een rood kartonnetje bovenhaalde. Sem probeerde eerst nog even de vermoorde (ai, nu doe ik het weer) onschuld te spelen, maar werd toch onverbiddelijk naar de kleedkamers gestuurd.

Onze driemansverdediging werd plotsklaps herleid naar een tweemansverdediging, waardoor Niels een rijtje achteruitschoof. Hierdoor kwam ons middenveld onder druk te staan, waardoor we aanvallend geen gevaar meer konden brengen. Het waren integendeel de Turbo’s die wat meer naar voor stormden en zo viel de onvermijdelijke gelijkmaker er dan toch. Een puntje “thuis” houden leek nu wel het hoogst haalbare, maar ook daar slaagden we niet meer in, en verloren we zo met 3-2 (of was het nu 2-3?).

Kampioenschap voorbij, zo dachten we. Gelukkig wisten we toen nog niet dat ook SC K2 punten heeft laten liggen, waardoor de schade al bij al nog meevalt. SV Werken kon wel winnen, waardoor zij de winnaars van het weekend zijn. Onze joker is nu echter wel opgebruikt; en willen we nog kampioen worden zullen we geen enkele steek meer mogen laten vallen. Verder nog een dankwoordje voor onze opgekomen supporters!

Het was al bijna sinds mensenheugnis geleden, maar vandaag 29 januari 2012 mochten we nog eens zelf voor gastheer spelen voor het nummer laatste in de stand FC Lokkedyze. Een massa toeschouwers verheugde zich dan ook om nog eens een leuke match te zien van de Vedetten. Onder de kijklustigen trouwens veel papa’s, die de prestaties van zoonlief gaarne eens kwamen gadeslagen. (Dat zij wel degelijk de biologische vader zijn wordt althans voor waar aangenomen, want zoals men bij de oude Romeinen reeds zei: “Semper certa est mater” – ofte vrij vertaald “‘t Is maar de moeder die zeker is!” – http://nl.wikipedia.org/wiki/Moederschap.) Zoals de ethiek van de journalistiek het voorschrijft kan ik het me immers niet veroorloven om mogelijks halve waarheden neer te pennen.

De trainersstaf bestond vandaag uit speler-trainer Miel, de ondertussen van T7 naar T5 gepromoveerde Thomas en Jeffrey, wiens oma voor de gelegenheid een geweldig mooie sjaal van de Vedetten gebreid had. Deze kwam alvast goed van pas, want de temperaturen zouden vandaag allerminst de dubbele cijfers halen. Maar niet getreurd, want vandaag zouden we er immers alles aan doen om op het scorebord wel dubbele cijfers te doen verschijnen. Het geloof was er in ieder geval, want iets voor de wedstrijd hoorden we dat FC Lokkedyze maar over 9 fitte spelers kon beschikken. Kat in bakkie, zo leek.
De wedstrijd kon dan ook van start gaan op het derde plein van het sportpark van Wingene, ook wel de akker des doods genoemd. (Niet omdat we iedereen in de vernieling spelen, maar wel naar het feërieke kerkhof dat aan het sportpark paalt.) Zelf waren we vandaag ook niet in overtal. Met dertien frisse spelers waren we in de mogelijkheid om twee wissels uit te voeren. In de verdediging startten Pieter op rechts, Simon centraal achterin en Nick op links ter vervanging van ons wandelend irrigatiesysteem Sem. Op het middenveld mochten Robin, Niels, Davy en Bram door de modder ploeteren. Siel, Jens en de jarige Wies mochten vooraan proberen hun goaltjes mee te pikken.
T5 Thomas had ons op vrijdag al een uitstekende training voorgeschoteld, en had ook voor aanvang van de wedstrijd duidelijke instructies doorgegeven, maar in de eerste periode van de wedstrijd werden deze allerminst uitgevoerd. De wedstrijd verliep erg mak en enig tempo was nergens te bespeuren. FC Lokkedyze liet dit natuurlijk maar al te graag begaan, want hoe minder ze moesten lopen, hoe meer energie ze konden besparen voor een eventuele counter natuurlijk. Veel verder dan enkele schuchtere doelpogingen kwamen we dan ook niet. Het was dan ook zoals zo vaak de tegenstander die via een stilstaande fase het eerst kon scoren, ondanks ons grote overwicht aan balbezit. Iets voor de zestien kreeg FC Lokkedyze een vrije trap toegekend. In eerste instantie kon Bous redden, doch niet klemvast, waarop een speler van Lokkedyze naar de bal snelde. Bous was echter een fractie van een seconde sneller en kon de bal nog net voor de voeten van de tegenstander wegtikken. Deze was echter slim genoeg om zich te laten vallen, waarop de scheids naar de stip (of wat er nog van over was) wees. Niemand minder dan Nigel – en tevens topschutter in de reeks – zette de penaltie feilloos om. Zo kwamen we voor de zoveelste keer in een wedstrijd op achterstand, en doemscenario’s zoals tegen het Bourgondisch Kruis kwamen alweer naar de oppervlakte.

Dat was buiten Davy gerekend, die het nu wel welle(ns)tjes vond. Vanop zo’n 25 meter werd hem iets teveel vrijheid gegund, en hij maakte dan ook van de gelegenheid gebruik om aan te leggen en de bal mooi onder de deklat binnen te krullen. Prachtige goal van Davy, die er net op tijd de moed terug in bracht. Dit deed hij niet alleen met zijn knappe goal, maar ook door als een ware leider op het veld iedereen aan te manen om voetbal te beginnen spelen. Verzorgd voetbal zou echter iets voor de tweede helft worden, want de scheids achtte de tijd rijp om de eerste helft af te fluiten. In de rust volgde een kleine zelfreflectie en enkele wijze woorden van onze T5.
Bij aanvang van de tweede helft leek de motor uiteindelijk toch aan te slaan, en kregen de supporters eindelijk waar voor hun geld. De vaders en andere sympathisanten langs de zijlijn verbroederden dan ook gezellig en vuurden enkele rake oneliners op het veld af, waardoor bij menige spelers spontane lachkrampen ontstonden. Vooral Niels mocht het als gelegenheidsrechtsachter ontgelden toen hij enkele ambitieuse acties tentoon spreidde. In geen tijd stond het dan ook 3-1 na twee knappe goals van Jens, voor wie de topschutterstitel toch weer een stapje dichter lijkt. Ondertussen was het vet van de soep bij FC Lokkedyze, waardoor vooral Bous het in doel erg koud kreeg. Een mens zou er bij deze haast negatieve temperaturen blauwe lippen door krijgen, al kan dat ook door de rode wijn komen natuurlijk. IJsbeer Davy liet het winterweer niet aan zijn hart komen, en profiteerde ervan om ook nog zijn goaltje mee te pikken. Robin mocht er ook nog eentje bijschrijven op de teller en ook Jens maakte zijn hattrick compleet op een strakke voorzet van de van examens verloste Laurent. De spelers van Lokkedyze hadden de ijdele hoop op puntensprokkeling al lang opgegeven en zo werd het doel van de tegenstander omgetoverd in een schietkraam. Helaas stond het vizier niet helemaal scherp, en gingen zo een tiental ballen voorlangs.

Zo eindigde de wedstrijd met 6-1, een score die eigenlijk nog veel hoger had moeten oplopen. Na de wedstrijd was niemand dan ook echt euforisch, want iedereen wist dat dit eigenlijk niet zo’n goede match was. Maar goed, op het einde zijn het natuurlijk de drie punten die tellen. Later op de dag vernamen we ook nog dat SV Werken ingeblikt was door de Palace Shotters, waardoor we weer iets steviger op de tweede plek staan. Dit betekent echter ook dat we zelf op onze hoede zullen moeten zijn voor de Palace Shotters, die nu geruisloos naar de derde plaats geslopen zijn. Verder ook nog een dankwoordje voor de opgekomen supporters en een welgemeende proficiat voor onze captain ad interim Wies, die stilaan een oude vent aan het worden is…

Alle kranten stonden dit weekend vol van de topper tussen Anderlecht en Club Brugge, maar onbegrijpelijk genoeg stond er nergens iets vermeld van dé clash van het weekend: SC K2 tegen de Vedetten. Op deze kille zondagochtend mochten we ons richting Rumbeke begeven om daar ons beste kunnen te tonen tegen de fiere leider in het klassement, die de voorbije speeldag toch een steekje had laten vallen. Door deze nederlaag konden we vandaag mits winst op vier punten van de eerste plaats komen. Met nog een heel aantal wedstrijden te gaan zou de titel dus nog altijd mogelijk moeten zijn.

Aan frisse spelers hadden we dit weekend alleszins al geen gebrek. Iedereen was erop gebrand om de drie punten mee naar Wingene te brengen. Zelfs een beke vol met rum had ons niet uit onze concentratie kunnen brengen. Desondanks de grote belangen bleef trainer Miel ook de disciplinaire grens doortrekken door keeper Bousson op de bank te laten na zijn afwezigheid van vorige week. Robin werd daarom in het doel geposteerd, met voor hem het stilaan geroutineerde trio Sem, Simon en Pieter in de verdediging. Op het middenveld mocht Nick op links het lijntje afdweilen. Centraal moesten Niels en Miel voor de nodige creativiteit zorgen, en op rechts mocht Davy zich uitleven. Vooraan was het aan Jens, Dieter en Siel om de nodige druk op de verdediging van SC K2 te leggen.

Ook op het plein van SC K2, dat in de omgeving van het prachtige Sterrebos ligt, was het gras wit gerijmd door de vorst die de voorbije nacht geheerst had. Dat, in combinatie met een zompige ondergrond, maakte het moeilijk om de bal vlot over de grond te laten gaan. Laat dit nu net een punt zijn waar we vrijdagavond nog zo vlijtig op getraind hadden, met ondermeer oefeningen waarin zaken zoals de in-een-vierkant-staan-en-dan-de-bal-diagonaal-afleggen-combinatie en de strategisch-geposteerde-spits-die-inloopt-en-dan-de-bal-naar-de-overkant-schopt-pass uitgelegd werden. Bij aanvang van de training leken zelfs de breipatronen van ons moeder nog simpeler, maar na verloop van tijd kwam er toch enige duidelijkheid. Helaas zou het dus moeilijk worden om ons tica-taca voetbal tentoon te spreiden op dit plein, en zou het dus zoals elke week opnieuw bikkelen worden.
De wedstrijd was nog niet helemaal in gang gefloten of Robin mocht zich al een eerste keer omdraaien. Na een actie op rechts waarop Robin in eerste instantie een knappe redding uit zijn mouwen had geschud, stond Sem plots alleen tegen twee man, wat hij dus niet kon beredderen. Een speler van SC K2 zette de bal voor, waarop zijn medespeler de bal maar in te koppen had. Zo keken we dus al vlug tegen een achterstand aan, maar we lieten dit niet aan onze (letterlijk) kouwe kleren komen. We mochten voor de tweede keer in evenveel minuten opzetten, maar namen nu bij onze tweede kans wel meteen het heft in handen. De bal werd goed rondgespeeld en SC K2 kon nu enkel nog antwoorden door af en toe een snedige loopactie of een verre inworp of corner. De gelijkmaker van onzentwege bleef dan ook niet lang uit en kwam er via Dieter, wiens doelpunt dit keer gelukkig niet werd afgekeurd. Na deze gelijkmaker gingen we door op ons elan en hadden we het meeste balbezit in deze overigens behoorlijk viriele wedstrijd. Zoals zo vaak kregen we dan toch plots opnieuw het deksel tegen de neus. Vicky, een speler van SC K2 (die trouwens niets meeheeft van Vicky de Viking wegens te bleiterig), had de bal eerst tegen de deklat gepoeierd, waarna een een medemaat de bal in de kluts toch in het doel kon doen verdwijnen. Voor de tweede keer in deze wedstrijd waren we weer op achtervolgen aangewezen.

Na het fluitsignaal konden we ons een tiental minuutjes bezinnen, en kwamen er enkele verse krachten op het intussen gedeeltelijk ontdooide veld. Bram kwam in de plaats van Nick; Wies verving de geblesseerde Dieter, en Jonas nam de plaats in van Davy. Opnieuw was het leeuwendeel van het balbezit voor ons in de beginfase van de tweede helft. We bleven geduldig naar voren toe voetballen, wat zich af en toe ook uitte in enkele standjes die heter waren dan er in de gemiddelde Vlaamse slaapkamer te zien zijn. SC K2 werd dan ook zenuwachtiger met de minuut, want een doelpunt van ons hing als het zwaard van Damocles in de lucht. Zenuwachtigheid resulteert zich dikwijls in frustratie, en de gele kaarten werden dan ook vlotjes tevoorschijn getoverd door de consequent fluitende scheidsrechter. Het spel lag echter nooit onnodig lang stil, wat ons de mogelijkheid gaf om uiteindelijk toe te slaan. Man in vorm Jonas werd vanuit het middenveld het laantje in gestuurd en hij bekroonde zijn loopactie met een snedige voorzet die door Jens voorbij de sterke keeper van de tegenpartij binnengelopen werd.
Door dit tegendoelpunt was de sterke organisatie van SC K2 wat zoek geraakt en begonnen wij meer en meer te geloven in de driepunter. De linksvoor van SC K2 hielp ons nog een handje door Wies te torpederen met een vliegende tackle waar menig kickbokser nog jaloers zou op zijn. De onfortuinlijke wies moest pijnen doorstaan als moest hij een kind baren, er de rode kaart werd dan ook meer dan terecht getrokken. De speler van SC K2 was nu helemaal niet meer te bedaren, en bij ieder scheldwoord naar de scheidsrechter toe steeg dan ook het aantal schorsingsdagen. In beide kampen werden nog wat verwijten heen en weer geslingerd, en gelukkig was er ook nog Sam Debaene om de kranige opa van de gebroeders De Koning tegen te houden. Ons hoofd stond echter niet lang in discussieermodus, want we wilden dan ook voortmaken om de overwinning binnen te slepen.

Enkele minuten later kreeg niemand minder dan Jens Deboodt de bal in zijn voeten. Helderziend ben ik niet, maar ik probeer toch eens weer te geven wat er op dat moment door zijn hoofd moet gegaan zijn: “Ow shit, ik heb hier de bal bij een twee twee gelijkstand. Beter dat ik nu nog een goaltje pot. Eum, hoe geraak ik hier het best aan dat doel? Even de keeper omspelen. Ziezo. Oeps, nu zou ik hem eigenlijk wel met links kunnen binnentrappen. Ach waarom ga ik niet nog eerst even een mannetje over, kwestie van de spanning er wat in te houden. Voila, het mannetje is voorbij. Ojee, nu is die keeper daar terug. Beter toch nog vlug een schijnbewegingetje doen en dan trappen. Yes, goal goal goal! Oneeee, iedereen stormt hier op mij af!”.
De 2-3 was eindelijk een feit, en hoe! De ontlading op het plein was niet te beschrijven. Terwijl de spelers van SC K2 er beteuterd bijstonden weergalmden de oerkreten die het gevolg waren van wel honderd liter adrenaline tegen de muren van de sporthal in Rumbeke. Niemand die nu nog koud kon hebben, want Jens had iedereen verwarmd met zijn fenomenale (doch risicovolle) actie. Toch mocht de concentratie nog niet verdwijnen, want de wedstrijd moest nog uitgespeeld worden. Gelukkig werd ons dat iets makkelijker gemaakt door een tweede rode kaart voor SC K2. Het uitspelen van de match was echter geen sinecure, want bij een vrij onschuldig balletje werd Robin nog gevloerd door een verraderlijke ijsplek. De bal belandde zo in de voeten van Vicky, wiens pegel door de knie van een verdediger onschadelijk werd gemaakt. We hielden met z’n allen nog ons hart vast bij deze actie, maar gelukkig was dit het laatste wapenfeit van SC K2.

Iedereen was dan ook opgelucht toen het eindsignaal weerklonk, en het zo een zekerheid was dat we op vier punten van de leider kwamen. Na deze viriele wedstrijd toonde SC K2 zich ook nog een sportieve verliezer, en kwam de speler die rood had gepakt na de tackle op Wies zich hiervoor uitgebreid excuseren. Dit verdient zeker een vermelding in het verslag en kan alleen maar als voorbeeld voor iedere speler gesteld worden! Verder wil ik ook nog graag vermelden dat de gemeente Rumbeke de “Sterre” uit de naam van het “Sterrebos” zal halen. Want de echte sterren, die zitten immers in Wingene! Tot volgende week!

Na een goeie maand windstilte in de C-reeks van het Roeselaars Liefhebbersverbond, was het vandaag weer vroeg opstaan geblazen voor de eerste match van het nieuwe jaar tegen AC ‘t Rozeke. Normaal gezien mochten wij zelf gastheer spelen voor de mannen van ‘t Rozeke, maar omdat men bij de Wingense sportdienst blijkbaar nog in de winterslaap vertoeft en er zo onduidelijkheid was of het spel al dan niet mocht bespeeld worden, moesten we op zoek naar een noodoplossing om de match toch te kunnen laten doorgaan. Gelukkig konden we rekenen op de sportiviteit van AC ‘t Rozeke, dat met plezier hun velden ter beschikking stelde op deze grimmige januaridag.

Bij de start van een nieuw jaar zijn er natuurlijk altijd leuke avondactiviteiten in overvloed, wat het opstaan er niet simpeler op maakte. Slachtoffer van dienst was vandaag Niels Bousson, die met geen stokken uit zijn bed te krijgen was. Zelfs de harde hand van moeder Nancy mocht niet baten. Gelukkig waren er verder wel nog genoeg wakkere spelers die de verplaatsing naar Koolskamp konden maken. Omdat Bous er niet was, nam Jens graag de taak als keeper over. In de verdediging startten Pieter, Simon en Sem. Op het middenveld mochten Bram, Davy, Lambert en Nick het mooie weer maken, en in de aanval vatten Robin, Wies en Siel post om de nodige goaltjes binnen te prikken.

De wedstrijd werd op gang gefloten en De Vedetten namen nog eens zoals vanouds de tegenstander meteen bij de keel. Het eerste kwartier hadden we een geschat balbezit van 80 %, wat ook al snel in enkele kansen uitte. Zo pareerde de keeper van ‘t Rozeke een knap schot en kon ook Thomas de bal niet voorbij deze eerste koppen. Maar niet getreurd, want de goeie combinaties bleven zich opstapelen. Op een gegeven ogenblik zag Wies de keeper van ‘t Rozeke een eind uit zijn goal staan, en probeerde hij het vanop een grote afstand. Wies, en bij uitbreiding de ganse ploeg, zagen de bal al in het doel verdwijnen, maar helaas staat de goal op de Koolskampse velden waarschijnlijk niet helemaal waterpas en belandde de bal pardoes op de deklat. Mocht deze bal in doel verdwenen zijn, mocht dit doelpunt gerust genomineerd worden voor de Puskas-award voor mooiste doelpunt van het jaar. De Rooneys en Messi’s van deze wereld konder er nog een puntje aan zuigen. Na een twintigtal minuten kon het dus zo al twee nul gestaan hebben, maar het lot was ons momenteel nog niet gunstig. Tijdens het verdere verloop van de eerste helft bleven we baas, zonder echter nog veel aan te dringen. Zo gingen we met een bRRRilscore de rust in.

Bij het begin van de tweede helft kwamen Miel en Dieter het veld op in de plaats van Bram en Siel. Na een tiental minuten in de tweede helft eiste het overtollige wintervet, de instuifvermoeidheid en de tanende conditie bij Nick zijn tol en kwam Jonas hem vervangen. Een gouden wissel bleek achteraf, want amper warmgelopen kon Jonas de bal al in de rebound in doel werken na een eerdere knappe actie die afgeweerd werd door de keeper. De één nul was eindelijk een feit. Een mens zou dan denken dat de goaltjesmotor eindelijk aangeslagen was, maar dat was buiten de scheids gerekend. Deze haalde het tempo volledig uit de match door voor het kleinste akkefietje te fluiten. Dit gaf ‘t Rozeke de kans om opnieuw wat beter in de wedstrijd te komen. De enige die het dus een beetje warm kon krijgen van ons spel was Jens, die nu zijn eerste schuchtere ballen van de match moest pakken. Toch was daar dan plots toch van onzentwege de twee nul via Dieter, die knap voor zijn man was gekomen en de bal genadeloos in het doel schoot. Dieter was zijn doelpunt al uitgebreid aan het vieren, maar dit was echter buiten de scheidsrechter gerekend die de goal onterecht afkeurde wegens buitenspel. Om Dieter een plezier te doen vermeld ik dus nog eens nadrukkelijk dat een goal die gemaakt wordt door iemand die van achter zijn man komt bij het vertrekken van de bal NIET buitenspel staat. Dieter mag dan ook terecht trots zijn dat hij aan de leiding staat in het topschuttersklassement … van afgekeurde doelpunten.

Het bleef dus bij één nul, al was de gelijkmaker nog bijna een feit nadat een vrije trap van ‘t Rozeke net over zoefde.
Gelukkig veranderde de stand toch niet meer, en hadden we zo onze eerste Daum-score van het jaar te pakken. Op de andere velden was er nog het verlies van SC K2 op te merken, waardoor we volgende week mits winst op vier punten van de leider kunnen komen. Zo zie je maar dat de eerste plaats die lange tijd oninneembaar leek plots toch dichterbij kan zijn dan je zou denken. Natuurlijk zullen er geen cadeaus uitgedeeld worden, en moeten we ons dus vooral focussen op onszelf en op de match van volgende week tegen de leider. Verder opnieuw vielen Dank voor de supporters die ook in 2012 weer trouw op post waren!